Red Hot Chili Peppers, Fishbone, Living Colour, Urban Dance Squad: dat rond 1990 de mengeling van punk, funk, rock en heel veel andere muzikale zijsporen behoorlijk populair was, is een understatement. Crossover noemden we deze muziekstroming, toch een beetje een lelijke term. Muziek opdelen in genres is toch al geen doen, maar dat is iets voor een essay ofzo.
Crossover dus, liftend op het baanbrekende werk van Rick Rubin als organisator van de samenwerking tussen Aerosmith en Run DMC, waarmee de kloof tussen witte rock en zwarte rap werd overbrugd. Over Rick Rubin gesproken: zijn productiewerk voor License to Ill van Beastie Boys mag in dat kader ook niet onvermeld blijven. Hokjes van muziek telden niet meer: punk, rap, rock, funk, alles door elkaar. Het mocht allemaal een stuk meer eclectisch, meer crossover zo je wilt.
De eerder genoemde acts leidden tot navolging, ook in Nederland. De tape die Gotcha! in 1989 in eigen beheer had uitgebracht, vond zijn weg kennelijk naar de platenmaatschappijen. Toen Gotcha! opnames kon maken in een studio, werd legende George Clinton bereid gevonden om de productiewerkzaamheden te verrichten. Words & Music from the Lowlands sloeg in 1991 zeer aan, als Haarlems antwoord op Fishbone en Red Hot Chili Peppers. De rauwe energie van die track, beetje puberaal eindigend in de uitroep Ajax!, vond gretig aftrek onder liefhebbers van alternatieve muziek en cross-over, of in het geval van Gotcha!, P-Funk.
De tweede plaat uit 1993, Gotcha! Gotcha! Gotcha!, betekende niet de doorbraak die Gotcha! zelf misschien wel had gewild. Jammer, want deze plaat is ten opzichte van hun eersteling echt een hele grote stap vooruit. Niet meer een Peppers-epigoon, maar veel meer een eigen geluid. Tracks die de ruimte krijgen om te groeien, muziek die niet denkt in beperkingen. Luister maar naar een echt geweldig muzikale track als Bonesong. Wat een ambitie, wat een muzikaliteit. Je hoort het gewoon: Gotcha! zoekt niet alleen naar tomeloze energie maar maakt een muzikale zoektocht en de luisteraar mag gewoon meeluisteren. Je hoort jazz, je hoort uiteraard nog steeds funk.
Als je dan toch Gotcha! Gotcha! Gotcha! aan het ontdekken bent: pak eens Naked erbij. De muzikaliteit spat er echt vanaf. Het gebruik van blazers, de rockende riff, de stemmen van Robadope Ro (Ro Krom) en rapper Rockattack Ten (Iwan van Amersfoord) buitelen over elkaar. Halverwege zelfs een soort van drumsolo, je moet maar durven. Naked is zwoel, Naked rockt en is een kneitergoede track van deze getalenteerde muzikanten.
Daarna was het ook snel klaar. In 1993 heb ik hen nog op Parkpop gezien, dat was de keer dat de heren Ro en Rockattack elkaar die middag te lijf waren gegaan. Klassiek: twee kapiteins op een schip is één te veel. Maar zonder elkaar konden ze het niet.
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.