In een blog van vorige maand over Blonde Redhead brak ik een lans voor 1996 als het imposantste muziekjaar uit het laatste decennium van de vorige eeuw. Met DJ Shadow, het debuut van 16 Horsepower en Daryll-Ann Weeps vind ik dat ik een punt heb. Dertig jaar geleden was ik een half jaar aan het werk bij Free Record Shop, de keten die nou niet bepaald bekend stond als het Walhalla voor de muziekliefhebber. De inkoopafdeling verkeerde echter in permanente staat van ontkenning en dankzij een direct lijntje met collega Arnee, belandde zo’n beetje de gehele moordlijst in ons filiaal.
Niet dat we er in de winkel veel naar konden luisteren. Filiaalhouder Jeffrey was een groot liefhebber van de opkomende eurohouse en knutselde thuis op zolder aan zijn aanstaande doorbraak. Als onze oren niet commercieel getuchtigd werden met Marco Bochtzaaddood, Sirene Riool of Simply Dead, trakteerde hij ons op zijn huisvlijt. De schurende industrial disco van Girls Against Boys die ik tijdens het uithoezen via de koptelefoon luisterde, stak daar schril af. Met hun unieke dubbele basbezettting zet je zeker een vette groove neer, maar klinken als Dr. Alban of Haddaway deed het natuurlijk niet.
De band begon als een extracurriculaire activiteit van de drummer van hardcore vlaggenschip Fugazi, maar kreeg al gauw bijstand van de leden van Soulside, met onder meer zanger Scott McCloud. Het gezelschap vestigde zich in New York, waar hun carrière ging vliegen na de release van hun derde album Cruise Yourself. De daarvan getrokken singles Kill The Saxplayer en (I) Don’t Got A Place belandden op de soundtracks van respectievelijk Clerks en Mallrats van Kevin Smith, een regisseur gespecialiseerd in cultfilms over hangjongeren in videotheken en overdekte winkelcentra.
De even gruizige als dansbare noiserock van Girls Against Boys culmineerde wat mij betreft op House of Girls vs. Boys. Samen met voorganger Cruise Yourself viste ik het album dertig jaar geleden uit de knakenbakken van FRS. Na die twee veelbelovende albums voor indielabel Touch & Go werd de band weggekocht door Geffen. De muzikale koers werd omgegooid, waarna begin deze eeuw de fut eruit leek. In de afgelopen jaren leek het vuur toch weer te gaan smeulen en toerde GAB de Amerikaanse Oostkust. Deze maand is Australië aan de beurt, hopelijk slaat hun Super-Fire nog over naar Europa.