Eurosonic Noorderslag, dag 1. Ik moet hoognodig de plattegrond van de Oosterpoort van buiten leren. Al drie keer ben ik teruggelopen naar de entree om mijn gangen na te gaan; van de wegbewijzering valt geen chocola te maken. Pure onwennigheid, deze poptempel is terra incognita voor me. Niet eerder bezocht ik dit overweldigende festival, dat dit jaar zijn veertigste verjaardag viert. Zojuist passeerde ik de koningin op amper drie meter, maar ze kan me wat: ik ben koortsachtig op zoek naar de Marathonzaal. Daar zal straks Lézard aantreden. Tot zover de update van mijn ontregelde navigatiesysteem.
In de playlist van smaakmaker Richard Ridder die collegablogger Klaas met me deelde, sprongen ze er direct uit. Op het gevaar af dat je daar een band eigenlijk geen recht mee doet, hier enkele referentiepunten: Lézard opereert waar de disco van Chic de punkfunk van Gang of Four kruist. De onstuitbare energie van de twee frontlieden doet denken aan die van de B52’s of onze eigen Gruppo Sportivo. Dat er ook nog afwisselend in het Engels en in het Frans wordt gezongen, deed mij gelijk als een blok vallen voor de band. Kortom, ik moet en zal een plek voor het podium bemachtigen. Hé kom aan, blijf niet staan!
Eindelijk in de Marathonzaal beland, weet ik me pal voor de frontlieden te positioneren. De manische blik van zanger/gitarist Neil Claes vertoont een opvallende gelijkenis met Dr. Feelgood’s adjudant, wijlen Wilko Johnson. Samen met zangeres Myrthe Asta is hij de blikvanger van Lézard. Al moet je het belang van de retestrakke ritmesectie niet uitvlakken. En dan is er nog die om aandacht vechtende toetsenist met zijn speeltjes! Wat houdt hij daar nu eigenlijk in zijn hand? Het lijkt op een buitenproportioneel astmapuffertje, waaruit hij gedurende het concert allerlei vreemde effecten tevoorschijn tovert.
Ze blijken afkomstig uit Gent en waren vorig jaar één van de sensaties op Pukkelpop. Het jaar ervoor maakten ze in Nederland indruk op het Best Kept Secret-festival. Zangeres Asta moest naar verluid echt haar best doen om tot de gelederen van de band toe te mogen treden. Het spervuur aan hits-in-spé dat de Marathonzaal overspoelt, laat er echter geen twijfel over bestaan dat ze hier net zo op haar plek is als Claes en zijn maten. Intussen ligt er ook een album van Lézard in de schappen getiteld Que Se Passe-t-il, waarvan een groot deel al op Spotify te vinden was en simpelweg Manifastique is!
Tijdens mijn studentenjaren in de tweede helft van de jaren negentig leken ze als rijpe appels uit de boom te vallen: spannende Belgische gitaarbandjes waar de gekte vanaf spatte. Evil Superstars, Mad Dog Loose, Soulwax, Dead Man Ray: het leek iedere maand wel augustus op Kink FM. Niet alleen slaagt Lézard er dertig jaar later in iets van die mooie tijd in herinnering te brengen, de band geeft je ook het gevoel aan de vooravond te staan van een sensatie die je onder geen beding wilt missen. Let op mijn woorden: Komende vrijdag gaan ze de bovenzaal van Paradiso in vuur en vlam zetten!
Foto: Aline Deruytter