Bestaat er zoiets als queer-music? Vast wel. Sommige acts hebben zichzelf min of meer uitgeroepen tot musici door en voor queers. Een paar jaar geleden was ik dermate onder de indruk van record van boygenius, dat die prominent aanwezig was in de eindafrekening van Spotify-wrapped. Als dank een filmpje van de dames van boygenius: “if you have listened to our music, you’re probably gay”. Gniffel gniffel. Het stond mij tegen. Alsof ik als heteroman had ingebroken in een community, waar ik volgens de makers van de muziek niet thuis hoorde.
Dan ging het er op 28 januari in Rotown aanzienlijk inclusiever aan toe. Op het podium Dressed Like Boys, de band rond Jelle Denturck die vroeger basste en zong bij DIRK.. Mijn liefie had deze band via een playlist ontdekt, zij had gezien dat Dressed Like Boys Rotterdam zou aandoen en zo stonden wij in een vol maar niet afgeladen Rotown. Zij had zich nog zorgen gemaakt dat onze aanwezigheid daar ongepast zou zijn, vanwege het boygenius-argument. Dressed Like Boys valt namelijk op door de hele persoonlijke teksten, waarin Jelle Denturck woorden heeft gegeven aan zijn geaardheid in relatie tot de maatschappij. Stonewall Riots Forever gaat over de opstand van homo’s en lesbiennes in 1969 in New York, die niet meer accepteerden dat de politie om de haverklap hun bar Stonewall binnen vielen. Homoseksualiteit was in New York in de jaren zestig immers nog verboden. De opstand markeert de start van de homo-emancipatie. Jaoud gaat over een moslimjongen, gay en dragqueen. Pinnacles gaat over een vriend van Jelle die, vanwege zijn geaardheid, gewelddadig is belaagd. Het zijn nog steeds zware tijden om uit te komen voor je geaardheid, laat Jelle met zijn teksten voelen. Jelle heeft in interviews wel gezegd: bij DIRK. kon hij zijn muzikaliteit kwijt maar zijn persoonlijkheid minder. Onder de noemer Dressed Like Boys vindt hij de ruimte om inhoud te geven aan zijn persoonlijkheid. Zijn plaat grossiert in prachtliedjes, ik had voor Stonewall Riots Forever kunnen gaan, of Nando, Healing, Lies. Ieder liedje met grote zorg gemusiceerd, prachtige melodieën, kwetsbaar en daarmee krachtig gezongen. Gewoon echt hele mooie muziek.
De zorgen dat onze aanwezigheid bij het concert ongepast zou zijn, waren als sneeuw voor de zon verdwenen zodra Dressed Like Boys het podium betrad en plaatopener Nando inzette. Een zeer gemêleerd publiek was gekomen voor de muziek en die was prachtig. Dressed Like Boys verbergt de inspiratiebronnen niet: David Bowie, Elton John, John Grant en vooral Sufjan Stevens zijn in de muziek terug te horen. Nou kan ik weinig met de muziek van Sufjan Stevens en vind ik de vorige jaar uitgekomen plaat Dressed Like Boys prachtig, het is soms een dun lijntje tussen irritatie en bewondering. De muziek van Dressed Like Boys ontroert, zwiert. Jelle werd op het podium geflankeerd door een bassist, zingende drummer, gitarist en een dame op toetsen, die met zichtbaar plezier op het podium stonden. Vaak veelstemmig zingend, het gaf de muziek nog een extra laag. En Jelle is een ontzettend charmante en ontwapenende jongen op het podium, met een soort verlegen charisma. Het was gewoon een hele mooie avond, die woensdag in Rotown.
En het publiek? Jelle Denturck verwees nog naar het gerucht dat hij in België had gehoord, van de ziekte die in Nederland rond zou waren: de Dutch disease. Maar dat het steeds beter gaat, dat hij de indruk heeft dat wij aan het genezen zijn waarbij hij ons bedankt “om ons aanwezig zijn en onze aandacht”. Het overgrote deel van het publiek had met volle aandacht geluisterd. Het overgrote deel? Nou ja, twee dames die vrijwillig achter mij gingen staan en die zich vervolgens beklaagden dat zij niets konden zien (ik ben twee meter lang) bleven aanvankelijk kakelen. Een valse blik van mij en ook zij wisten zich te gedragen. Gelukkig maar.