Zoals dat gaat, een eerste album bevalt, dus koop je vaak ook een opvolger. Na Styx II, voegde ik lang geleden Man of Miracles (hun vierde) toe aan mijn vinylverzameling. Het bleek echter niet zo’n heel geweldig album met ook nog een matige geluidskwaliteit. Naast de titletrack stond er eigenlijk nog maar één liedje op wat me echt bijbleef, vermoedelijk omdat het me sterk aan de sixties deed denken: Lies.
Het is een liedje van nog geen drie minuten met eenzelfde opbouw en harmonieën als liedjes van bijvoorbeeld The Fab Four uit hun beginperiode. De mannen van Styx maken er dan wel een seventiesrocker van, waarbij de zang van Dennis DeYoung en James Young, met een aaaahhh-lijntje onder de regel Someday I’m gonna be happy erg Uriah Heeperig klinkt, zoals ook hun Lieieieies.
Achter de titel, de opener van kant 2, stonden op die hard kartonnen Amerikaanse platenhoes twee onbekende namen vermeld: B. Charles en B. Randell. Géén idee wie dat waren. Ze zaten niet in Styx, dus óf het waren songschrijvers waarvan Styx een nummer gebruikte óf het was een cover. Dat laatste dus, al duurde het tot het internettijdperk dat ik daar achter kwam. Beau Charles en Buddy Randell zaten in The Knickerbockers, de band die in 1965 een flinke hit had met het oorspronkelijke Lies: #20 in de Billboard100.
De vergelijking met The Beatles bleek ook al veel eerder te zijn gemaakt. In ’65 dachten namelijk veel argeloze luisteraars een liedje van John, Paul, George en Ringo te horen. Beau Charles vertelde later dat ze hun stinkende best hadden gedaan om te klinken als The British Invasion, want ja, die muziek was het helemaal. Nou, mission accomplished kun je wel stellen. Luisterend naar meer songs van The Knickerbockers hoor je ook meer Beatles, soms vermengd met The Four Seasons. Het is niet alleen de structuur en de sound, het is ook de stem van zanger Randell die dat versterkt, met dat wat nasale timbre van John Lennon. Om hun adoratie niet onder stoelen of banken te steken coveren ze zelfs I Want To Hold Your Hand.
Over hun voorbeelden waren The Knickerbockers dus allesbehalve leugenachtig. Wat dat betreft was de band een open boek. Blijf ik met één vraag zitten. Waarom had Buddy Randell zijn saxofoon meegenomen naar de tv-studio?
Afbeelding: KRLA Beat
Buddy Randell en co misten wel een beetje de looks en uitstraling van John, Paul, George en Ringo zo te zien. En de schuddende billen. Ik weet zo even niet of Styx die wel hadden eigenlijk.