Ik ga wat toegeven. Ik ben niet per se de grootste fan van George Michael. Dat wil zeggen, ik vond de liedjes die ik op de radio hoorde van Wham! en later het solowerk van Michael leuk. Maar ik wist eigenlijk weinig over de persoon erachter. Ik vertrouwde vooral op wat ik las in de grote popmedia. Het was eigenlijk pas later dat ik me realiseerde dat dat misschien niet per se de beste manier is om te leren over bekende artiesten.
En dat is maar één van de vele dingen wat mis is met de muziekindustrie. Het origineel van Freedom! van George Michael is dan ook een muzikale manier om het te hebben over die muziekindustrie. Het omschrijft een stuk vrijheid die George Michael op een gegeven moment nodig had omdat het er allemaal mooi uitziet, maar het dat zeker niet altijd is.
But today the way I play the game has got to change
Now I gotta get myself happy
Het mooie van dit nummer is dat, hoewel het gaat over de muziekindustrie, de teksten op zo’n manier geschreven zijn dat het ook zou kunnen gaan over een heleboel andere struggles in het leven.
Freedom in de versie van George Michael is nauwelijks ondergewaardeerd te noemen. Het is één van zijn grootste hits, en terecht. Het is een catchy nummer en het is een bevrijdend nummer. Het nummer bouwt op naar het refrein en zodra Michael in dat refrein begint te zingen over de vrijheid komt alles los en is het duidelijk dat die vrijheid heel belangrijk is.
Veel covers lijken heel erg op het origineel. Dat hoeft overigens niet per se verkeerd te zijn. Neem de Robbie Williams-cover van Freedom. Het lijkt enorm op het origineel, maar brengt wel het Robbie Williams geluid naar het nummer.
Maar soms pakken artiesten een cover aan om het nummer echt heel anders en heel erg eigen te maken. En dan komen we bij Kae Tempest. De versie van Kae begint met een donkere beat, heel erg ingetogen. Kae begint ook zeer ingetogen. Maar bij Kae voelt de betekenis (deels) anders. Het voelt alsnog dat het niet alleen over muziek gaat, maar over het leven. Over de zoektocht naar de eigen identiteit. Dat gevoel wordt versterkt als je kijkt naar de clip, dat vol zit met beelden van mensen die duidelijk hun identiteit hebben gevonden en daarmee een gevoel van vrijheid.
En ik ga eerlijk zeggen: Mijn eerste paar luisterbeurten pakte deze versie me niet echt. Ik voelde het nummer nog niet echt. Het heeft, zeker in de studio-opname, iets minder dat glorieuze overwinnende gevoel tijdens het refrein. De opbouw naar het refrein is wel aanwezig, maar iets subtieler.
En toen kwam Kae naar Nederland. En speelde hij in TivoliVredenburg en in de Effenaar. En toen viel het kwartje. Live, kijkend naar een performende Kae, een glimlach op zijn gezicht die langzaam verandert in een enorme smile, kwam het kippenvel. Toen kwam de emotie. Toen kwam de overwinning. JA! Deze uitvoering is fantastisch, en een lofzang voor de overwinningen die iedereen heeft behaald die door een struggle ging en daar beter uit kwam, meer als zichzelf, met de vrijheid om zichzelf te zijn. In die zalen, met allemaal mensen die die vrijheid ook voelden, was het duidelijk.
FREEDOM! FREEDOM! FREEDOM!