Bij het samenstellen van mijn albumlijst voor 2025 stond ik op het punt om me aan te sluiten in de rij van liefhebbers en critici die het glashard met elkaar eens waren dat Lux van Rosalía het beste album van het jaar was. Een fenomenaal album dat me zeker heeft geraakt, maar er klonk een stemmetje in mijn achterhoofd dat siste: je vergeet een andere plaat! Dat was Goodbye Small Head van Ezra Furman. En ja, die raakte me nog dieper.
Ik kende het werk van Furman al wel een beetje, maar het had nooit een zodanige indruk op me gemaakt als deze zevende soloplaat, dat eigenlijk alweer haar tiende is als je haar drie albums met The Harpoons meetelt. Zelf omschrijft ze Goodbye Small Head als emo-progrock met samples, bestaand uit twaalf liedjes die allemaal op een andere manier het verlies van controle verbeelden. Deze griploosheid varieert van ziekte tot drugs tot liefdesverdriet tot “just living in a sick society with one’s eyes open”, aldus Furman.
Een divers en loodzwaar album dus, maar tegelijk ook heel aangenaam door de muzikale veelzijdigheid. Zo bevat Goodbye Small Head meerdere ballads en ook lekkere poppy liedjes. Furman gooit alle registers open, ook tekstueel. Haar lyrics zijn sombere maar prachtige poëzie, die het album naar een uitzonderlijk hoog niveau tilt. Want wow, wat komt dit binnen!
To the sea from the river
I’m swept and pulled under
I will never recover
I won’t be the same
Eigenlijk zou ik alle nummers van dit album willen aanbevelen, maar ik beperk me even tot Grand Mal, de openingstrack die ook de eerste single was. Van veel andere liedjes vond ik ook gewoon weinig goed YouTube-beeld. Luister toch zeker even naar You Mustn’t Show Weakness of de ballad You Hurt Me I Hate You.
Goed, Grand Mal dus. Bovenstaand citaat laat zien dat deze opener zich tekstueel nog wat op de vlakte houdt. Alle heftigheid die volgt klinkt nu al tussen de regels – of beter gezegd: schuilt onder het oppervlak van de zee waarin Furman wordt meegesleept. In dit nummer voel je al direct dat er veel mis is. Furman zal verderop zingen over haar geestesgesteldheid, een gewelddadige relatie, drugsverslaving en bondage-seks. Geen lichte kost dus. Haar leven in de VS zal ook zeker niet makkelijk zijn, als openlijke biseksueel en genderqueer onder psycho-president Donald Trump.
Al die spanning klinkt door in het fantastische album Goodbye Small Head. Ik raad aan om te starten bij Grand Mal en de plaat daarna drie kwartier lang te blijven luisteren. Dan eindig je met deze heftige maar prachtige woorden van Furman:
When I die, burn me to ash, throw away everything I own
Let him play his trumpet, don’t ever unlock my cell phone
If you hear these songs tonight
And you think they might be about you, they probably are
Just spare us both some trouble, man
Don’t ask questions you don’t want to know the answers to.