Op 31 december 2025 kwam de laatste aflevering van Stranger Things uit. Een van dé series van mijn leven behoort nu tot de geschiedenis. En dat deed wel even pijn. Ik volgde de serie vanaf het begin. Deze begon in 2016, dus dat betekent dat er ongeveer 10 jaar voorbij is sinds de eerste aflevering. Het einde van de serie was bitterzoet en het realisatiemoment dat ik nu ook 10 jaar verder ben is ook bitterzoet. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd gaat. Het is ook een uitstekend moment om in ondergewaardeerde nummers uit de 80’s te duiken want Stranger Things wist het gevoel van de jaren ’80 op sublieme wijze over te brengen. Ik was in de jaren ’80 nog niet eens geboren, maar door Stranger Things wilde ik er wel graag zijn.
In het midden van de jaren tachtig, toen post‑punk zich langzaam ontwikkelde richting dream pop en indie‑synth, stond er in Schotland een band op die nooit de mainstream haalde, maar wel een blijvende indruk achterliet: The Wake. De groep bracht hun muziek uit op het legendarische Factory Records. Bij dat label zaten artiesten als Joy Division en New Order. Dat zegt eigenlijk al genoeg: The Wake bewoog zich in diezelfde wereld van minimalistische melancholie, strakke ritmes en emotionele afstandelijkheid.
De kern van The Wake bestond uit zanger/gitarist Caesar (Gerard McInulty) en bassist Steven Allen. Samen met Carolyn Allen en Bobby Gillespie richtten ze de band op. Hun geluid was een subtiele mix van post‑punk, lichte synthpop en een bijna dromerige eenvoud. Geen bombast, geen grote gebaren. The Wake maakte muziek die fluisterde in plaats van schreeuwde. Precies daardoor voelt hun werk vandaag nog steeds fris en tijdloos.
Hoewel ze nooit de bekendheid kregen van hun labelgenoten, heeft The Wake een cultstatus opgebouwd. Hun album Here Comes Everybody (1985) wordt gezien als een vergeten parel binnen de Factory‑catalogus, en op dat album staat het nummer Sail Through. Sail Through is geschreven door The MacPherson Singers & Dancers en geproduceerd door Keith “Oz” McCormick. Het nummer is een prachtig voorbeeld van hoe The Wake spanning en emotie weten te creëren met minimale middelen.
De tekst van Sail Through draait om onzekerheid, roddels, vriendschap en het verlangen om je los te maken van wat anderen over je zeggen. De songtekst zoals “What will your friends say? / They say your problems only fade away / Like yesterday” gaan over iemand die probeert te ontsnappen aan oordelen en verwachtingen. Het is troostend, maar ook confronterend, als een zachte hand op je schouder die zegt dat het oké is om even weg te drijven.
De vocalen zijn typisch The Wake: zacht, bijna aarzelend, maar daardoor juist intiem. De zang klinkt alsof hij net boven de instrumentale laag zweeft, is nooit dominant en altijd onderdeel van het geheel. Daardoor is het nummer emotioneel maar niet zwaar.
Sail Through schittert echt als het aankomt op de instrumentatie: heldere, repetitieve gitaarlijnen die als kleine lichtpuntjes door het nummer heen twinkelen. Een warme, pulserende baslijn die het geheel draagt zonder op te vallen. Subtiele synths die een dromerige waas over het nummer leggen. Een strak, minimalistisch ritme dat nooit versnelt of explodeert maar rustig voortkabbelt. De herhalende instrumentale patronen geven het nummer zijn hypnotische kracht. Schitterende muziek!