De Epsom Mad Funkers, zoals hun naam volledig is, komen uit de Engelse stad Cinderford. Ongeveer 15 kilometer van de grens van Wales kwamen de vier bandleden elkaar tegen en begonnen ze EMF. Ze zijn beïnvloed door de Madchester-beweging die eind jaren tachtig van de vorige eeuw op gang kwam. Toen ook de acid house vanuit Chicago het Verenigd Koninkrijk bereikte en op de dansvloeren explodeerde, ontstond er een aparte stroming. Dat werd een mengeling van gitaargedreven muziek (zoals The Stone Roses) en acid house (zoals Orbital die maakte). Zo ontstond de dansbare funk-rock-house.
De heren van EMF maakten daar dansbaar gebruik van. In 1991 brachten zij hun eerste album uit, met daarop ook de hitsingle Unbelievable (138+ miljoen streams op Spotify alleen al). Dat nummer heeft genoeg aandacht voor zichzelf (het stond echter nooit in de Top 2000 en in onze Snob 2000 was het voor het laatst te vinden in 2014). De hele plaat staat vol met dezelfde soort drumbeat en bassgroove. Schubert Dip deed in ons land weinig, maar I Believe kan ik me uit die tijd nog goed herinneren.
Net als het openingsnummer Children zijn dit voor mij echte albumparels die ondergesneeuwd zijn door die ene hit. De rest van de plaat staat me minder bij en tekstueel stelt het allemaal niet zoveel voor, maar funky vond ik het wel. I Believe werd ook nog wel gedraaid op Radio 3 (het huidige 3FM). Ik vond het dan ook jammer dat op de volgende albums te veel werd gezocht naar een ander geluid. Mede door die zoektocht is EMF nooit echt groot geworden. En haakten ook de radiostations af.
Met drie albums in de jaren negentig en twee in de afgelopen vier jaar (met alleen zanger James Atkin en gitarist Ian Dench nog over van de originele bezetting) kun je dan ook wel spreken van een one-hit wonder. Maar soms is het gewoon leuk om die ene albumtrack weer eens op te snorren als je die grote hit opnieuw op de radio hoort. Het nieuwe album brengt trouwens echt retro-vibes naar die tijd en kan mij zeker wel bekoren.
Maar voor nu: I Believe!