Waarschijnlijk ken je Release me van Engelbert Humderpinck maar de wortels van het nummer liggen een stukje dieper. Het is een nummer dat al sinds de jaren veertig door de muziekgeschiedenis zwerft, telkens opnieuw opgepakt door artiesten die er hun eigen emotionele kleur aan geven. Oorspronkelijk werd het in 1946 geschreven door Eddie Miller en Robert Yount (met Dub Williams later toegevoegd aan de credits). De eerste opname kwam van Eddie Miller and His Oklahomans, uitgebracht in 1949. Het was een countryballad, bedoeld als een soort klaagzang van iemand die vastzit in een relatie die al lang voorbij is.
Release Me is een smeekbede, maar ook een bekentenis. De verteller zit gevangen in een relatie die geen liefde meer kent, en vraagt om bevrijding. Niet uit egoïsme, maar omdat er elders een nieuwe kans lonkt. Dat maakt het nummer zowel melancholisch als hoopvol: het einde van het ene verhaal opent de deur naar een ander.
De oorspronkelijke versie is geworteld in country en populaire muziek uit die tijd. Maar het nummer werd door veel artiesten opgenomen en daardoor omarmd in veel muziekgenres. In deze coverstory komt een achttal versies voorbij maar het zijn ze lang niet allemaal.
We beginnen met het origineel van Eddie Miller uit 1949. Dit werd geen hele grote hit.
Jimmy Heap vond precies de juiste combinatie tussen weemoed en toegankelijkheid in zijn countryversie van het nummer (1953). Daardoor werd Release me voor het eerst bekend bij het grotere publiek.
Hoewel Ray Price al enkele hits had gescoord wordt Release Me gezien als zijn doorbraak. Wederom een countryversie, uitgebracht in 1954. We horen Price’s kenmerkende warme en licht trillende stem.
De versie van Patti Page, ook uit 1954, wordt beschouwd als de eerste succesvolle pophit van Release Me. Page koos voor een romantische, licht dramatische interpretatie.
De versie van Jivin’ Gene uit 1960 is een fascinerende schakel in de evolutie van Release Me. Waar eerdere uitvoeringen vooral country of pop waren, brengt Gene het nummer naar de wereld van swamp pop: de unieke mix van Louisiana‑R&B, doo‑wop en zuidelijke melancholie.
De versie van Jivin’ Gene vormde de inspiratie voor mijn favoriete versie van het nummer: de versie van Esther Phillips. Deze versie uit 1962 is misschien wel de meest invloedrijke interpretatie van Release Me vóór de wereldhit van Engelbert Humperdinck. Haar opname werd een nummer-1‑hit in de Amerikaanse R&B‑charts en bereikte ook de top 10 van de poplijsten. Wat haar versie zo bijzonder maakt, is dat ze het nummer volledig losmaakt van zijn country‑oorsprong en het herschept als een rauwe, soulvolle R&B‑ballad. Waanzinnig gezongen!
De versie van Lucille Starr, uit 1964, is bijna een chanson. Een prachtige stem en prachtig gezongen. De versie toont ook aan hoe flexibel het nummer is.
Last but not least: de versie van Engelbert Humperdinck (uit 1967). Dit is de versie die het lied definitief in het collectieve geheugen verankerde. Maar in Nederland lijkt men het toch langzaam een beetje te vergeten en dat vind ik toch jammer want de man heeft een prachtige stem en zingt dit fantastisch.