Alvvays is een Canadese band die in 2011 werd opgericht. De band bestaat momenteel uit Molly Rankin, Kerri MacLellan, Alec O’Hanley en Sheridan Riley (zij zit sinds 2017 bij de band). De band is inmiddels uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de indie- en dreampopwereld. Hun muziek is een mengsel van jangle‑pop, shoegaze en dromerige indie, maar altijd met een scherp randje. De gitaren mogen dan wel glinsteren maar de teksten prikken zachtjes in je huid. Nostalgie, verlangen, misverstanden en kleine tragedies die zich afspelen in het dagelijkse leven komen veel terug in hun muziek. Molly Rankin zingt het allemaal met een soort heldere vermoeidheid die tegelijk troostend en ontwapenend werkt.
Op Blue Rev (2022) staat een nummer dat vaak verkeerd wordt onthouden als Lost in Bristol, maar dat Bored in Bristol heet. En die vergissing past eigenlijk perfect bij de sfeer van het lied. Het is een nummer over wachten, verdwalen, en het gevoel dat je ergens bent beland waar je niet thuishoort of misschien juist te lang bent blijven hangen.
De tekst, geschreven door O’Hanley en Rankin, cirkelt rond herhaling en stilstand: treinen die vertrekken, rollen die je maar blijft spelen en mist die alles omhult. Het is alsof de hoofdpersoon in een vreemde stad staat, halverwege een beslissing die nooit helemaal genomen wordt. Dat gevoel van tussenruimte: niet hier, niet daar, is precies waar Alvvays in uitblinkt.
Het nummer heeft een betoverend mooie melodie. Je wordt meegenomen door dromerige synths, een licht nevelige gitaarmuur en Rankins stem die als een zachte lamp door de nevel schijnt. Het nummer beweegt niet zozeer vooruit, maar cirkelt. Het is alsof je door een onbekende stad loopt zonder kaart, maar met een vreemde soort rust. Dat is ook wat het nummer doet: het geeft je een vreemd gevoel maar wel op een mooie manier.