Vandaag verschijnt Painted Sea, Painted Stars, het derde album van de Amsterdamse Indie-band Steve French. Nou ja, band, eigenlijk is Steve French het alter ego van Cees Paris, gitarist van (eerder) Canshaker Pi en Personal Trainer. Cees/Steve maakt en creëert zijn eigen muziek en wordt bij de uitvoering geholpen door zijn oude bandmaatjes.
Volgens de promo van Excelsior Records “gaat het album over de spanning tussen het kosmische en het persoonlijke, tussen het universum en je eigen hoofd.” De nummers gaan over heel verschillende dingen (een stranddag, een alledaags gesprek, de maan in vertrouwen nemen), maar onder alles ligt hetzelfde spanningsveld tussen de binnenwereld en de buitenwereld. Dit alles verwerkt in indie-rock, fijnzinnige walsjes en garagerock, waarbij de eenheid wordt bewaard door het wat atypische, maar prettige stemgeluid van Cees.
Band of singer-songwriter?
Ik schrijf de liedjes, doe weliswaar veel maar ik kan niet alles alleen. Zo ben ik onder andere geholpen door Camiel Muiser, Ruben van Weegberg en Kylian Kayser. Steve French kent ook wisselende samenstellingen. We kennen elkaar allemaal, je kunt het zien als een soort netwerk van muzikanten die met elkaar spelen in verschillende constellaties. We weten elkaar altijd te vinden en tijd voor elkaar te maken.
Met deze plaat is het allemaal wat rustiger geworden ten opzichte van Canshaker Pi en Personal Trainer.
Klopt, al vind ik Dogs, het vorige album van Steve French eigenlijk nog rustiger. Op deze is het allemaal weer wat meer eclectisch. Dogs was meer ingetogen, maar net als Painted Sea, Painted Stars, meer divers van geluid dan m’n eerste, Lightning Tiger Running.
Een zekere berusting?
Muziek is en blijft voor mij een serieuze hobby. Ik werk gewoon, maar mijn passie is muziek maken. Vooral liedjes maken. Dat doe ik eigenlijk liever dan live spelen. In Nederland is het ook maar voor weinigen weggelegd om ervan te kunnen leven. Ik heb een periode echt veel getoerd, maar het is allemaal onrustig en, zeker qua inkomen, veel te onzeker. Daarom mijn baan, er moet toch brood op de plank om een stabiel leven te kunnen leiden en van daaruit verder te werken.
Kijk, het mooiste zou zijn om liedjes te schrijven, muziek te maken en ook van en voor anderen te produceren.
Een rustige, comfortabele basis en van daaruit de dingen doen die je graag doet.
Ja, maar vergis je niet, ik heb zeker wel ambities. Kijk, het mooiste zou zijn om liedjes te schrijven, muziek te maken en ook van en voor anderen te produceren. Dat kun je ook zien als een ‘kantoorbaan’; het stabiele met het creatieve combineren en er dan van kunnen leven.
Oké, je zit thuis en dan, hoe kom je tot een liedje?
Mijn schrijfproces is ongeveer zo: ik ga zitten met een gitaar, begin te spelen en vaak komt er dan vanzelf wel iets. Tekst, akkoorden en melodie ontstaan voor mij vaak samen. De meeste liedjes zijn binnen een uur geschreven, maar het komt ook voor dat ik oude ideeën weer afstof en met elkaar combineer en dat er dan iets nieuws uitkomt. Over het algemeen ben ik wel van het snelle werken: liever twintig liedjes schrijven waarvan er uiteindelijk misschien vier of vijf bruikbaar zijn, dan heel lang schaven aan hetzelfde idee.
Straks is de plaat er. Volgt er een tournee?
We gaan niet echt op tournee. Wel doen we een releaseshow in De Nieuwe Anita op 2 mei en wat losse shows in april. Hopelijk komen er nog wat shows bij deze zomer, maar ik blijf toch vooral focussen op nieuwe liedjes schrijven en opnemen.