Mijn eerste keer Paradiso was in 1994. Lemonheads was de gelukkige, net na Come On Feel the Lemonheads. In mijn herinnering was het niet een heel geweldig concert maar mijn hemel, Paradiso.
Paradiso is de mooiste concertzaal van Nederland. Met afstand. Dan neem ik heel veel ongemak voor lief: de rij tot ruim om de hoek, waar het vaak niet echt opschiet. Binnenkomen, gedrang naar boven naar de kluisjes. Dan weer twee trappen naar beneden voor de plee. Pas op je hoofd! Lang zijn heeft veel voordelen maar daar in Paradiso, bukkend door de deuropening en met de kruin tegen het plafond aan, als je je strekt, is pleebezoek in Paradiso wel een beetje een beproeving. Weer schuifelend naar boven, door de statige deuren en dan kom je de zaal binnen. Niet iedere concertzaal is magie, op het moment dat je daar binnen stapt. Paradiso wel. De glas-in-loodramen achter het podium breken op zo’n prachtige manier het invallende licht. Het geluid dat altijd geweldig is. Paradiso voelt als een heilige plek.
Even in mijn administratie kijken: door de jaren heen heb ik daar G. Love & Special Sauce, Wilco, St. Paul & The Broken Bones, Spoon, Double Cream (DeWulf & Dawn Brothers), The The, Marlon Williams gezien. Low mag ik niet onvermeld laten, ongeveer een half jaar voor het overlijden van Mimi Parker. Mijn meest memorabele concerten waren in Paradiso. Dan noem ik Lézard afgelopen week nog niet eens, want die vond in de bovenzaal plaats.
Mijn zoon is 17 en die heeft al meermalen in concertzalen gestaan. Rotown, V11, Maassilo, Annabel, 013. Het is ontzettend mooi om je kinderen te zien ontwikkelen tot de prachtige autonome mensen, die zij aan het worden zijn. Muziek is iets dat ik samen met mijn kinderen heb, op dit onvolprezen forum heb ik ook al eens geschreven over mijn bezoek aan S10 met mijn dochter. Morgen, op 26 maart, sta ik met mijn zoon bij DEADLETTER, voor zijn eerste Paradisobezoek. Zoals ik de concerten nog herinner waar ik met mijn pa stond (Buddy Guy, Lester Butler & 13, Herman Brood, Wilco en meer), hoop ik dat mijn kinderen hun concertbezoeken met mij zullen blijven herinneren.
Ik kijk uit naar het concert. Vanwege Paradiso, omdat ik daar met mijn zoon zal zijn en vanwege de band. DEADLETTER maakt een soort postpunk, zoals die tegenwoordig populair is, maar dan met een saxofoon. Op plaat werkt het ok voor me, de sax zit me een beetje in de weg. Binge is een lekker liedje maar een hele plaat is voor mij een beetje veel. Live is andere koek, dat is echt een belevenis. Het charisma van de zanger, de overgave van band naar publiek en vice versa, ik was zwaar van deze band onder de indruk toen in hen in november 2024 in Maassilo zag. Al naar buiten lopend gilde ik in de appgroep van de bloggers van Ondergewaardeerde Liedjes dat ze allemaal, echt allemaal, DEADLETTER live moeten gaan zien. Meteen enkele bloggers die dat uit eigen ervaring konden beamen. DEADLETTER is echt een puike liveband.
Dat gaat morgen een mooie avond worden.