Ik verbaas me er nog wel eens over. Ook na 54 jaar. In 1972 begaf ik me naar het lokale winkelcentrum Leidsenhage (tegenwoordig The Mall of the Netherlands) en bezocht daar de platenafdeling van Vroom & Dreesmann. Tot zover niets bijzonders, maar ik haalde daar Cargo uit een van de bakken, het gelijknamige en enige album van de band Cargo. 14,90 gulden. Jaren later vertelde Jan de Hont in een van zijn spaarzame interviews dat er “ongeveer veertien albums waren verkocht, naast die door vrienden en familie”. Ik had er één van en nota bene gevonden bij het suffige V&D.
Het was inderdaad een flop, commercieel dan. Muzikaal zeker niet. Je zou het als on-Nederlands goed kunnen kwalificeren, al is en blijft dat natuurlijk een onzinnige uitdrukking. Er stonden vier nummers op de plaat, met veel en geweldig gitaarwerk van de gebroeders De Hont, Ad en Jan, in een stijl die deed denken aan Wishbone Ash. Jan overleed op 83-jarige leeftijd op 12 maart. Hij verbleef de laatste jaren in het Rosa Spierhuis, een woon-werk- en zorggemeenschap voor kunstenaars en wetenschappers.
Jan de Hont is een ondergewaardeerde gitaarheld. Velen zullen bij het horen of lezen van zijn naam hun wenkbrauwen fronsen: “moet ik die kennen?” Jazeker, die had je moeten kennen als je vindt dat je een beetje kaas hebt gegeten van muziek. Jan de Hont heeft in die 83 jaren namelijk heel veel gedaan, alleen niet heel erg op de voorgrond. Ook had hij geen of weinig grote hits en dan blijf je al gauw onder de radar. Zijn grootste succes was La Comparsa, een gitaarbewerking van een pianostuk van de Cubaan Ernesto Lecuona, een instrumentaaltje van ZZ en De Maskers. Jan speelt hier de solo. Let wel, het was 1963 en De Maskers klinken hier als The Shadows. La Comparsa stond tot 2017 in de Top 2000 en bereikte in 2015 #2 in de Evergreen Top 100 van Radio 5. Voorwaar een klassieker.
Eind jaren vijftig begon Jan met The Apron Strings wat later veranderde in Robby and The Apron Strings, toen Rob de Nijs kwam zingen. Na zijn vertrek kwam Bob Bouber erbij en werd het ZZ en De Maskers. Dracula, Ik heb genoeg van jou en La Comparsa werden hits, al bestond de Top 40 nog niet. Tot zover ook de hits van en met Jan, maar daarna (rond 1970) werd het eigenlijk interessanter met September, wat je nu een classic rockband zou noemen. Zij namen onder andere een mooie cover op van Lydia Purple van The Collectors. Toen het eindelijk tijd werd voor een album, was de bezetting gewijzigd en kozen Jan cs voor de naam Cargo.
Hoewel succesloos sloeg Jan in eerste instantie het verzoek van Bram en Freek af om bij Neerlands Hoop Express te komen spelen. Thé Lau zei vervolgens wel meteen ja, waarop spijtoptant Jan maar de bas ter hand nam. Na de break-up tussen Bram en Freek trad Jan toe tot De Toekomst, de begeleidingsband van Bram Vermeulen, waar Jan de gitaarpartijen weer voor zijn rekening nam. Dat deed hij daarna bij The Magnificent 7 en jarenlang in de begeleidingsband van Boudewijn de Groot om daarna nog een keer terug te keren bij Freek de Jonge. Moet je hem kennen? Deze gitaarheld die toevallig niet vóór op het podium stond? Het moet gek zijn wanneer je nu niet op zijn minst komt tot “verrek was hij dat!?”
Of het daadwerkelijk veertien verkochte platen betrof zal een raadsel blijven, maar Cargo staat hier fier in mijn platenkast, mijn eigen collectors item. Ik kies voor Finding Out, het kortste stuk, al is het bijna één lange gitaarsolo. Dankjewel voor al dat onopvallende moois, Jan.