Je moet het maar durven, de release van je eerste album op vrijdag de dertiende, maar Romy Liz Rose zag de symboliek er wel van in. 14 maart vorig jaar eindigde haar relatie na tien jaar, en haar album I Am June is een weergave van de laatste twee jaar: de aanloop naar de break-up en de verwerking ervan, want een relatie beëindigen na zo’n lange tijd gaat niet in je kouwe kleren zitten. Gelukkig geldt ook hier het adagium ‘ieder nadeel heb z’n voordeel’; de scheiding leidde tot elf prachtige liedjes.
Ik sprak Romy (Laarhoven) in aanloop naar de release, waarbij zij – “ik ben een open boek”- vrijuit vertelde over wie zij is, wanneer zij muziek is gaan maken, wie haar heeft beïnvloed en hoe haar debuutalbum tot stand is gekomen.
Wie is Romy Liz Rose?
Een meisje uit Zwanenburg. Mijn ouderlijk huis staat onder de Polderbaan. Ik ben iemand die het liefst met muziek bezig is, 24/7 als het even kan. Mijn muziekopleiding heb ik in Amsterdam en Rotterdam gedaan. Vanwege de opleiding en mijn relatie woon ik al langere tijd in Rotterdam. Ik voel me daar goed, al moest ik wel wennen aan de stad en haar bewoners, maar de stad groeit naar je toe.
Wanneer ben je begonnen?
Het klassieke verhaal. Als kind danste ik heel graag, ook best wel op een hoog niveau. Als tiener ontdekte ik het zingen. Dan denk je: dat wordt musical, maar zover kwam het niet. Mijn zangdocent adviseerde me om in een bandje te gaan zingen en om mijn eigen liedjes te gaan schrijven en dat was wel een eyeopener. Ik heb mijn focus toen verlegd naar muziek maken.
Ik las dat je bent beïnvloed door Joni Mitchell, Madison Cunningham en Adrianne Lenker, maar hoe omschrijf je je eigen muziek? Het heeft iets dromerigs, al vind ik het geen dreampop. Ik moest ook denken aan Fleetwood Mac, al kan ik er de vinger niet op leggen.
Ja, als ik één iemand moet noemen is dat Joni Mitchell, zij is voor mij echt de Queen van de songwriting. Voo mijn eigen muziek – hoofdzakelijk akoestisch, wel ondersteund door drums, bas, gitaar en pedal steel – haal ik veel inspiratie uit folk en storytelling. En dat in een modern jasje gestoken. Maar je kunt het ook singer songwriter noemen. En ja, Fleetwood Mac wordt ook door anderen genoemd, hun nummer Dreams bijvoorbeeld.
Waar begin je. Hoe kom je tot een liedje?
Het begint gewoon met je eerste liedje. Voor deze plaat heb ik thuis alles geschreven met een gitaar aan de keukentafel. Een album als dit is een momentopname uit mijn leven. Een periode, afgekaderd in elf liedjes. Al was het nog niet een album toen ik aan het eerste nummer begon. In mijn hoofd was het plan om een EP te gaan maken. Toen ik daarmee bezig was ben ik in contact geraakt met Excelsior en zij waren enthousiast. We hebben over en weer gesprekken gehad en toen kwamen zij met het idee er een album van te maken.
Je zegt een afgekaderde periode in je leven. Hoe moet ik dat zien?
Ja, de afgelopen twee jaar zijn voor mij best een bepalende periode gewest in mijn leven geweest. Dingen die samen kwamen, dingen die zich ontwikkelden op soms hele zware en niet altijd hele leuke of mooie manieren. Ik heb een beetje het classic dertigdilemma gehad, of heb dat nog steeds. Bijna een jaar geleden is mijn relatie verbroken van bijna tien jaar. Achteraf gezien staan de liedjes waar ik mee begon al voor het begin van die periode. Als je naar het hele album luistert – de liedjes staan eigenlijk in een chronologische volgorde – is dat de lijn van mijn afgelopen twee jaar. Eind twintig. Wie ben ik nou en wat ben ik nou aan het doen?
Als iets pijn doet, moet je het niet uit de weg gaan
Dat is eigenlijk wel mooi dat je dat dan zo kunt vastleggen.
Ja, zeker. Dat wordt gezegd dat muziek therapeutisch kan werken is zeker waar. Helemaal ook door de samenwerking met mijn ex-partner. Hij is de drummer. Hij heeft ook de hele plaat meegespeeld, ook toen we al uit elkaar waren. Ik heb geleerd dat liefde en pijn ook heel erg samen kunnen gaan. Ik weet ook nog dat hij zei – en dat vind ik heel mooi – dat als iets pijn doet, je het ook niet uit de weg moet gaan. Het is ook heel mooi dat ik dit heb kunnen doen, samen met hem en dat dit er uit is gekomen. En dat ik dit kan delen met de buitenwereld
Ja, en je legt toch eigenlijk ook je ziel en zaligheid bloot.
Zeker, en niet alleen van mij maar dus ook van iemand anders. Iemand die straks ook weer met mij op het podium staat. Maar daar praat je dan weer goed over. Het brengt ook een andere laag met zich mee, wat wij allebei vinden: waar muziek wel voor staat!
Dan de platenmaatschappij. Je raakt niet zomaar in contact met Excelsior Records.
Dat is eigenlijk wel een grappig verhaal. Toen ik nog op het conservatorium zat hadden we om de zoveel tijd een soort demo/panelavonden. Daarbij werden mensen uit de muziekwereld uitgenodigd. Ik zat toentertijd in een band. Jim (Remers red.) van Excelsior kwam langs en ik heb met hem gekletst en demo’s laten horen. Dat was in 2018 of ‘19 en we zijn eigenlijk altijd contact blijven houden. Toen kwam Corona en in die tijd is de band bezweken. Omdat ik veel thuiszat ben ik zelf veel gaan schrijven en zo is Romy Liz Rose ontstaan, in 2021. Zelf een EP uitgebracht, maar wel demo’s naar Jim blijven sturen en hij was heel enthousiast over de eerste liedjes die nu ook op het album staan.
En nu? Straks is je plaat er. Veel spelen?
Ja, daar ben ik nu veel mee bezig. Er staan wat shows, er staan wat festivals, bijvoorbeeld Motel Mozaique in Rotterdam. Ik mag spelen bij The Dawn Brothers, die bestaan tien jaar dit jaar. Ook straks bij Johan. Excelsior is zich dit jaar ook aan het focussen op België en Frankrijk. Ik doe een huiskamerconcert in België, een in-store in Gent en in mei mag ik een support doen in Parijs. Het is een debuutplaat dus ik wil me zoveel mogelijk laten zien, dat mensen kennis kunnen maken met mijn muziek. De festivals zijn sowieso met band, de supports in kleine bezetting en soms alleen, maar het is me allemaal even lief.
The Remedy is de opener van het album en was vorig jaar de eerste single in aanloop naar I Am June.