Eén van mijn favoriete klassieke componisten is Béla Bartók. Deze Hongaarse componist heeft een zeer divers oeuvre en het is zeker niet allemaal heel makkelijk luisterbaar. Vaak zit er iets ongemakkelijks in zijn composities en daar liet hij zich graag op vooraan staan. In zijn tijd werden sommige stukken zeer kritisch ontvangen en ook wel omschreven als ‘barbaars’. Dat was koren op de molen voor Bartók om een compositie Allegro Barbaro te noemen, als ware het een dikke middelvinger naar zijn critici. De compositie stamt uit 1911 en dat was ook precies een periode dat Bartók er de brui aan leek te geven. Het heeft ook nog even geduurd voordat dit pianostuk goed en wel op papier stond. Later is het Allegro Barbaro uitgegroeid tot één van de bekendste stukken van Bartók en wordt in zeer uiteenlopende orkestraties uitgevoerd. Ik heb gekozen voor een sec-pianouitvoering, omdat dat het dichtst bij het oorspronkelijke idee komt.
Dat Emerson, Lake & Palmer (ELP) zich graag en vaak lieten inspireren door klassieke muziek en jazz is bekend. Met name Keith Emerson nam hierin de lead binnen de band. De opening op hun debuutalbum is daarom ook niet verrassend een bewerking van een klassiek nummer, namelijk Allegro Barbaro dat zij de titel The Barbarian hebben gegeven. Het werd door de zware fuzzbox vervormer van Lake zijn baspartijen een ruige metal-achtige bewerking. Aangevuld met de snelle drumpartijen en de Hammond is dit natuurlijk progrock in optima forma. Een zeer waardige binnenkomer op dit debuutalbum van deze ‘supergroep’. Het deed lijken alsof The Barbarian een compositie van ELP zelf was, omdat er geen naamsvermelding van Bartók aan te pas kwam, tot ontsteltenis van de nazaten van Bartók. Er bleek echter geen opzet in het spel, want ELP was ervan uitgegaan dat de platenmaatschappij dit wel zou doen. De titel Barbarian is natuurlijk ook weinig verhullend richting het origineel.