Het was onvermijdelijk dat ik vroeg of laat over Woodpigeon zou beginnen. Al een jaar of 18 is het een van de artiesten waar ik het meest naar luister. Heel obscuur waarschijnlijk, want ik ben in al die jaren nog nooit iemand tegen gekomen die het kent. Kan het ondergewaardeerder? Het was alleen de vraag welk nummer ik zou kiezen, want er is zoveel moois. De keuze is uiteindelijk gevallen op An Entanglement Of Weeds. Niet het meest representatieve nummer van Woodpigeon, maar wel een met een bijzonder verhaal.
Zoals eerder in mijn blog over Caitlin Rose al schreef heb ik veel muziek leren kennen via de platenzaak Rough Trade in London. Met Woodpigeon is dit ook het geval. Het zal in 2007 of 2008 geweest zijn dat ik het debuutalbum Songbook thuisgestuurd kreeg met daarbij de bonus EP Dewey Does It. Mooie liedjes met grote refreinen en prachtige koortjes, een beetje in de zelfde hoek als Sufjan Stevens, Belle & Sebastian en John Grant. Met deze laatste heeft hij ook gemeen dat hij vaak over zijn homoseksualiteit schrijft, alleen met minder venijn.
Woodpigeon is een collectief rond de Canadese singer-songwriter Mark Andrew Hamilton en heeft verder als band geen vaste samenstelling, op albums en live hebben er door de jaren heen vele muzikanten meegespeeld. Met name in de eerste jaren was Hamilton zeer productief, na een dubbelalbum in 2009 verscheen in 2010 Die Stadt Muzikanten. Bij de cd versie van dat album zat ook het bonusalbum Balladeer/To All The Guys I’ve Loved Before.
Op Balladeer staat het nummer An Entanglement Of Weeds. Een stuk kaler gearrangeerd ten opzichte van de meeste andere nummers. Het nummer werd overigens geproduceerd door wijlen Steve Albini. In het nummer staat het verhaal van het twaalfjarige jongetje David Selves centraal. Bij het spelen kwam zijn vriendje in het water terecht waarna David probeerde zijn vriendje te redden. Helaas verdronk hij zelf bij deze poging met het vriendje in zijn armen.
The river sneaks and hides
With my dear friend out of sight
The water took me right
I’m running out of fight
Fold me blanket for some sleep
I contemplate the deep
Water held me in its teeth
And the path the river makes
Swivels moves and snakes
Keeping everything it takes
And I don’t know where I am
Don’t recognize the land
Grabbing up with empty hands
How can this be?
It’s not the proper end for me
Een indrukwekkende tekst. De inspiratie voor dit nummer vinden we eveneens in London. Het verhaal speelde zich daar namelijk op 12 september 1886 af.
Vlakbij St. Paul’s Cathedral is het Postman’s Park. Een oase van rust midden in de drukke stad. Het is maar een klein park, maar hier is het Memorial to Heroic Self-Sacrifice te vinden. In het monument vind je tegels met tientallen mensen met dit soort tragische verhalen, die omkwamen terwijl ze anderen probeerden te redden. En zo is het verhaal van David Selves ook bewaard gebleven.
In het slot van het nummer is er een beetje een artistieke draai aan gegeven alsof het de tekst van een grafsteen is. In werkelijkheid is het verhaal van jonge David dus niet meer dan een van de verhaaltjes tussen vele anderen. Het moet je maar net opvallen dat het je de inspiratie geeft om zo’n nummer te schrijven.
So here lies David Selves
At just the age of twelve
Tried to say his friend and fell
Afbeelding: Wikimedia