In de vroege jaren tachtig, midden in de opkomst van synthpop en de koude schaduwen van de Koude Oorlog, ontstond in Düsseldorf een band die anders klonk dan hun tijdgenoten. Propaganda werd in 1982 opgericht door Ralf Dörper, Andreas Thein en Michael Mertens. Later werd de band aangevuld met zangeressen Claudia Brücken en Susanne Freytag. Waar veel synthpopbands kozen voor romantiek of escapisme, koos Propaganda voor iets rauwers: een combinatie van elektronische precisie, theatrale spanning en een bijna filmische duisternis.
Hun muziek was een mengsel van avant-garde, synthpop, industrial en art-pop. Het was popmuziek, maar dan met scherpe randen. De band tekende bij het invloedrijke label ZTT Records. Producer Trevor Horn en zijn team hanteerden een futuristische, bijna wetenschappelijke benadering van popproductie. Dat zorgde ervoor dat Propaganda’s muziek niet alleen klonk als de jaren tachtig, maar ook als een alternatieve versie ervan: een parallel universum waarin pop en performancekunst samenvloeiden.
Ondanks dat ze nooit de commerciële hoogtepunten van tijdgenoten als Depeche Mode of Eurythmics bereikten, bleef Propaganda een cultfavoriet. Hun invloed is hoorbaar in latere darkwave, electro en zelfs moderne synthsoundtracks. Ze waren gedurfd, mysterieus en compromisloos. Propaganda was de Duitse band die duisternis dansbaar maakte en dat maakte de band zo goed.
Het nummer Dr. Mabuse verscheen in 1984 en werd geschreven door Ralf Dörper, Andreas Thein en Claudia Brücken. De titel verwijst naar de fictieve misdaadmeester Dr. Mabuse uit de films van Fritz Lang: een figuur die staat voor manipulatie, macht en psychologische controle. Het is een perfecte metafoor voor de sfeer van het nummer: dreigend, hypnotisch en ongrijpbaar.
De First Life-versie is de meest fascinerende uitvoering. Het is langer, experimenteler en veel meer een sonische reis dan een traditionele popsingle. Dr. Mabuse is een combinatie van dark synthpop, industrial, avant-pop en soundtrack-achtige elektronica. Het is alsof Tangerine Dream, Kraftwerk en een expressionistische film noir samenkomen in één nummer.
De mooie zang is koel en afstandelijk: bijna bezwerend. De synths die pulseren en herhalen zijn prachtig en hebben een heerlijke hypnotische kracht. Door de metalen percussie en industriële klanken lijkt het alsof je in een fabriek staat waar iets groots en onheilspellends wordt gebouwd. Het is als een dreigend orkest dat het nummer opbouwt als een thriller: het nummer begint beheerst, maar groeit langzaam uit tot een elektronische storm. Dr. Mabuse is een sinister meesterwerk!