Voxtrot is terug! Die had ik niet op mijn bingokaart staan voor 2026. Het is echter een meer dan welkome verrassing. Toegegeven, ook al staat hun debuutalbum in de kast, ik was ze zelf ook een beetje vergeten. Dusdanig vergeten in elk geval, dat ik er pas recent achterkwam dat deze comeback al enkele jaren in de maak was. De band kwam op in de zeroes, met enkele bejubelde EP’s. De muziekblogs en -fora die in deze periode hun hoogtij dagen vierden, stonden er vol mee. Maar na een debuutalbum en de laatste single Berlin, Without Return… verdwenen ze van het toneel.
Tot recent dus, komende vrijdag verschijnt hun tweede album Dreamers in Exile. Van dit album was Fighting Back een tijdje geleden al de eerste aankondiging. Het nummer vertelt over het leven dat frontman Ramesh Srivastava had na de eerste Voxtrot periode. Hij vertrok naar Los Angeles om zijn geluk daar te beproeven. Het bleek een ontnuchterende ervaring. Korte tijd werkte hij als koerier die haute-couture jurken van winkels naar sterren bracht in de aanloop naar awardgala’s. Heel wat anders dan zelf op het podium het middelpunt zijn.
Het liedje klinkt meteen vertrouwd, alsof het al mijn hele leven bij me is. Een cynicus zou kunnen zeggen dat het weinig origineel is. Maar ach, een catchy refrein, fijne gitaren… Goed is goed wat mij betreft. Het heeft een beetje een jaren ’80 vibe, het soort liedje dat ik in mijn jeugd veel op de radio hoorde. Nostalgisch zou dus eerder mijn omschrijving zijn.
Het is te hopen dat de tweede carrière van Voxtrot nu beter van de grond komt en ze het langer volhouden. Het eerstvolgende geplande optreden van de band in Nederland, aankomende september, is nog bescheiden gepland in de kleine zaal van Paradiso. Maar met zulke liedjes zou de band toch een groter publiek moeten kunnen aanspreken. Hopelijk houden ze het nu langer vol.
Afbeelding: By Señor Codo from Chicago – This image has been extracted from another file, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=87181213