Ter voorbereiding van de Deep Dive in het oeuvre van Red Hot Chili Peppers heb ik niet alleen veel geluisterd naar de band, maar ook lang nagedacht wat hen nu zo goed en uniek maakt. Natuurlijk kom je dan in de eerste plaats uit bij de twee markante boegbeelden Anthony Kiedis en Flea, maar het is geen toeval dat hun meest succesvolle albums allemaal zijn volgespeeld door dezelfde gitarist: John Frusciante. Een moeilijke jongen die de band twee keer de rug toekeerde, maar wiens riffs niet minder dan episch zijn. Klik op de link, dan hoor je de vijftien allermooiste.
Frusciante trad toe tot de Peppers toen hij nog maar achttien jaar oud was. Noem het ironisch of wrang dat hij de aan een overdosis heroïne overleden Hillel Slovak verving, want vijf jaar later was hij zelf een van de wereld vervreemde junk. Het doet pijn aan je ogen om het confronterende tv-interview te zien dat hij in 1994 gaf aan de Nederlandse VPRO-journalist Bram van Splunteren. Een levend lijk dat volgens velen de ‘27 Club’ niet eens zou gaan halen.
Introverte neuroot
Deze nachtmerrie kreeg toch nog een happy end, want Frusciante kickte af van de drugs en keerde in 1998 terug bij de Peppers. Hoewel de roem uit de tijd van Blood Sugar Sex Magik hem juist te veel was geworden, drukte hij andermaal zijn stempel op het commerciële succes van de band, resulterend in de drie succesplaten Californication (1999), By the Way (2002) en Stadium Arcadium (2006). Daarna was hij wederom klaar met de aandacht en verliet de band voor een tweede maal. De Peppers voelde voor hem niet meer als een vriendengroep, maar vooral als een bedrijf. Dat was niks voor deze introverte neuroot.
Als solo-artiest heeft Frusciante het zichzelf bij voorkeur zo moeilijk mogelijk gemaakt, met uitstapjes naar bijna alle muziekstijlen die voorradig waren. Soms klinkt hij gelukkig weer lekker ongedwongen, zonder dat hij gevoelige onderwerpen durft te mijden. Het beste voorbeeld daarvan is wat mij betreft Song To Sing When I’m Lonely.
Holding on to facts that will never be proven
Faking an action ’cause no one is looking
Hello when I’m crashing
Feel nothing when my life’s flashing before my eyes
Frusciante nam het nummer op in 2004, toen hij nog in de Peppers zat maar ook gewoon tijd vond om in zes maanden tijd liefst zes albums op te nemen. Een bizar experiment dat allerminst ten koste ging van zijn creativiteit, getuige deze ijzersterke ballad. Dit lied over eenzaamheid heeft een persoonlijke tekst over een break-up en klinkt tegelijk dermate aanstekelijk dat het ook zomaar op een Peppers-plaat had kunnen staan. Dit nummer is Frusciante ten voeten uit: authentiek, eigenzinnig en tegelijk aansprekend. Holding tight to dreams that never end. Zijn nachtmerrie werd een mooie droom die gelukkig nooit ophoudt.