In hun succesvolste periode werd Roxette tot in den treure vergeleken met ABBA. Allebei afkomstig uit Zweden, allebei voor de ene helft man en de andere helft vrouw, en allebei bestaande uit rasmuzikanten die precies wisten hoe ze een steengoed popliedje moesten schrijven. En net als bij ABBA werd die kwaliteit niet altijd op waarde geschat. De serieuze muziekpers keek een beetje neer op Roxette. Als je puur naar de cijfers kijkt, had die pers het mis: Roxette is tot op de dag van vandaag de Zweedse act met de meeste Amerikaanse nr. 1 hits: vier stuks. Dat is meer dan Avicii, Ace Of Base en zelfs ABBA.
Net als ABBA was Roxette een supergroep. Per Gessle scoorde al sinds 1980 hits met z’n band Gyllene Tider. Marie Fredriksson had twee succesvolle solo-albums gemaakt. Ze vulden elkaar perfect aan: Per schreef de liedjes, Marie kleurde ze in: woest in Dressed For Success en Hotblooded, intiem in Perfect Day en Queen Of Rain. Hun samenwerking voor een Engelstalig album was bedoeld om internationaal door te breken. Dat debuutalbum, Pearls Of Passion, werd alleen in Zweden een succes. Pas toen een Amerikaanse uitwisselingsstudent een exemplaar van het tweede album Look Sharp! mee terug nam naar Minneapolis en bij een lokaal radiostation bezorgde, was die internationale doorbraak daar.
Dankzij die student werd Roxette eind jaren tachtig een van de grootste bands ter wereld, met hits als The Look, Dangerous, Listen To Your Heart, It Must Have Been Love, Joyride, Fading Like A Flower. Aan het succes kwam in Amerika abrupt een einde met de opkomst van de grunge. In Europa bleef de band tot de eeuwwisseling populair. Het dedain van de muziekpers bleef. Hoog tijd voor rehabilitatie.
Keuze Alex van der Heiden: Surrender (1986)
Sympathiek
Roxette is voor mij typisch zo’n band waar ik veel sympathie voor heb, maar toch niet helemaal mijn smaak. Maar als ze voorbij komen, luister ik met veel plezier. Bijvoorbeeld zo’n nummer als Surrender. Overgave is soms het lastigste wat er is, spreek ik namens mijzelf, vandaar mijn keuze voor dit nummer.
Ik hou tevens van de Scandinavische kneuterigheid in dit nummer. Eerst die toch wat merkwaardige keelstem van Per Gessle en vervolgens de fijne popvocalen van Marie Frederiksson. Ofwel typisch Roxette, ook de wisseling van gitaarinzet is typisch Roxette en maakt het op gehoor gewoon een fijne sympathieke band en een lekker popnummer. En ach…wat doet mijn smaak ertoe?
Keuze Guido de Greef: Pearls Of Passion (1987)
Blauwdruk
Jarenlang heb ik bij m’n ouders gezeurd of we alsjeblieft een keer naar Zweden op vakantie zouden gaan in de zomer. Zweden, het beloofde popland van Leila K, Dr. Alban, Neneh Cherry, maar bovenal: Roxette. Want die laatste groep was dé reden om naar Scandinavië te reizen. Alleen in hun thuisland zou ik het debuutalbum van Roxette kunnen kopen.
Mijn gezeur was tevergeefs, want volgens mijn moeder was het in Zweden koud omdat het in het noorden ligt, en ze wilde goed weer hebben. Ik zou enige genoegdoening krijgen toen de single Queen Of Rain uitkwam. Een van de b-kantjes was Pearls Of Passion.
Het is een typisch Roxette-liedje: een melodie tjokvol met catchy hooks zodat je ‘m na een keer horen meezingt. De vocalen netjes verdeeld: de raspstem van Per in de coupletten, de soulvolle stem van Marie in de refreinen. En een tekst die onzinnig is à la The Look. Want wat is in godsnaam ‘a banquet of believers’? En wat bedoelt Per met ‘the alleys where pearls of passion came my way’? Het maakt niet uit. Pearls Of Passion nestelt zich tussen je oren en je raakt het nooit meer kwijt. Het is de blauwdruk van de Roxette-sound.
Ik zou het niet eens hebben gehoord als ik de cd van Pearls Of Passion wél had kunnen kopen op vakantie in Zweden. Daar staat het vreemd genoeg niet op. Het werd uitgebracht als b-kantje van de single Soul Deep. Maar wat een b-kantje.
Keuze Remco Smith: Dangerous (1988)
Wat kan ik er nog meer over zeggen?
De grote hits zijn me wat al te zoetsappig, alhoewel ik echt wel begrijp waarom ze werken. De uptempo liedjes zijn echter niet te versmaden. The Look kwam bij mij als vijftienjarige best hard binnen, het was ongeveer dezelfde tijd als Cuddly Toy van Roachford. The Look kwam aanvankelijk veelvuldig op de dinsdag voorbij op de radio, de VARA-dinsdag met de verrukkelijke 15. Voor mij staan deze liedjes wel symbool voor de eerste hele voorzichtige zoektocht naar de muziek die ik leuk vond. Niet die mijn ouders leuk vonden, niet wat Jeroen van Inkel leuk vond of godbetert Erik de Zwart. Maar gewoon: mijn muziek.
Look Sharp! heb ik met regelmaat gedraaid. De combinatie van stemmen van Marie Fredriksson en Per Gessle werkte buitengewoon goed, waarbij ik een lichte voorkeur had voor de nummers waar Gessle de lead had, zoals in Dangerous. Gewoon een lekker liedje. Dus. Wat kan ik er meer over zeggen? Dit is het wel eigenlijk.
Keuze Quint Kik: Dressed For Success (1989)
A star was born
In 1989 – ik zat in 3VWO – fungeerde de hitparade voor het laatst als kompas voor mijn muzieksmaak. Een jaar later zou ik Veronica’s blijmoedige Top 40 definitief inruilen voor de ernst van VPRO’s Song Van Het Jaar. Al blijf ik tot op de dag van vandaag een zwak houden voor een catchy popsong. Roxette had daar een uitstekend gevoel voor, door critici ten onrechte bestempeld als ‘lichtgewicht’.
Op verzoek van platenmaatschappij EMI had de band zich hernoemd naar een nummer van de Britse pubrockers Dr. Feelgood. Dat bekte beter dan ‘Gyllene Tider’, het bandje van gitarist / componist Per Gessle. Op doorbraakhit The Look mocht hij heel even voor frontman spelen, maar ook die vergissing werd een single verder snel recht gezet; dat kon niemand anders zijn dan Marie Fredriksson.
Op statement of intent Dressed For Success stampt zij boos in het rond (zou jij ook doen als je eerst tig takes over moest doen), onderwijl luid verkondigend: ik ga Roxette op de kaart zetten! Voor de hoes van het album Look Sharp! trommelde EMI de medewerkers van zijn Zweedse tak bijeen om voor uitzinnige fans te spelen. Achteraf nergens voor nodig, geen twijfel mogelijk: a star was born!
Keuze Jan-Dick den Das: Spending my time (1991)
Wat een stem kan doen
Je zou zeker niet kunnen zeggen dat ik een zeer groot kenner ben van de muziek van Roxette. De hitjes waren prima te doen en ik zet de radio er zeker niet voor uit. En bij zo’n battle, en dat is het leuke er ook van, ga je even nadenken wat maakt de muziek van zo’n band eigenlijk leuk of juist niet. En dit geval is het eigenlijk heel simpel en we kunnen er gewoon ook heel kort over zijn. De stem van Marie Fredriksson heeft iets, goed omschrijven kan ik het niet. Hoe ze Spending My Time zingt, het is gewoon goed en het liedje ook. Een prachtig opgebouwd popnummer, iedere keer er een laagje bij, gewoon erg lekker gedaan. Op de juiste momenten de tweede stem; ik kan er gewoon prima naar luisteren. Kortom die stem, dat is voor mij Roxette.
Keuze Joris van der Aart: Sleeping In My Car (1994)
Het einde van de hitmachine
Vanaf eind jaren tachtig tot midden jaren negentig was Roxette niet uit de hitlijsten weg te slaan; je kon er simpelweg niet omheen. Ik denk dat het kantelpunt het album Crash! Boom! Bang! was in 1994. Dit album was zeker nog succesvol, maar al minder dan de voorgaande albums. Waar lag dat aan? Misschien omdat ze een wat andere sound probeerden.
De nummers op Crash! Boom! Bang! waren wat meer rock georiënteerd dan hun eerdere meer poppy nummers. Maar waarschijnlijk was het niet rock genoeg voor rockliefhebbers, terwijl hun vaste fans het dan juist niet poppy genoeg vonden.
Toen ze een jaar aan het album gewerkt hadden, besefte het duo ook dat het album iets miste. Het klonk allemaal erg volwassen, maar het was te weinig pop. Per ging daarop boos naar huis en bedacht in een uurtje het nummer Sleeping In My Car. Het was een uptempo rock/pop nummer waarmee ze toch nog een wereldwijde hit scoorden. Het bleek echter wel het einde van hun grootste succesperiode.
Keuze Peter van Cappelle: June Afternoon (1995)
De Beatlesque Britpophit van Roxette
De hitsuccessen van Roxette heb ik net niet bewust meegemaakt. Ik leerde ze eigenlijk pas kennen toen een cover van Listen To Your Heart in 2005 van DHT & Edmée een hit werd. Zoals wel vaker toentertijd vond ik, zodra ik erachter kwam dat er een ouder origineel was, die beter dan de hippe cover van dat moment. Een aantal jaar later zag ik ze op Bospop, en heb er zowaar ook echt van genoten om al die hits live te horen. Marie Fredriksson was goed bij stem en droeg een Beatles-shirt nadat Ringo Starr eerder die dag had opgetreden.
Deze net-niet-hit uit 1995 bevat ook twee Beatlesverwijzingen. In de videoclip van June Afternoon worden The Beatles zelfs even geïmiteerd. Of de zinsnede Here Comes The Sun een directe verwijzing is, is niet bekend. Het nummer past wel in de jaren ’60-revival van dat moment, waar de Britpop ook de mosterd vandaan had gehaald. Het had evengoed een typisch gitaarnummer van een Britse band van dat moment kunnen zijn. Naast The Beatles bevat de video ook verwijzingen naar Andy Warhol: een kind dat Elvis imiteert. Per Gessle brengt de tekst op bordjes zoals Bob Dylan dat doet in zijn beroemde clip van Subterranean Homesick Blues, en het hele uiterlijk doet nogal psychedelisch aan.
In Tsjechië werd het een nummer 1-hit, maar in de rest van Europa deed het niet veel. In Nederland kwam het niet verder dan de Tipparade, en in het Verenigd Koninkrijk niet verder dan een 52ste plek. Terwijl het juist zo goed had gepast in de Britpop-hype en de jaren ’60-achtige revival die op dat moment vooral in Engeland gaande was.
Keuze Jeroen Mirck: Through Fire – Listen To Your Heart (2019)
Roxette als metal, het werkt perfect!
Er bestaat een Spotify-playlist met de spannende titel ROXETTE METAL COVERS. In kapitalen, want we praten natuurlijk wel over metal. Ik stuitte op deze lijst toen ik me aan het inluisteren was voor de onder ons bloggers vooraf veelbesproken Roxette-battle van vandaag. En ik kan je zeggen: ik was direct verkocht. Het is geweldig om te horen hoe de coole popliedjes van Per en wijlen Marie zo majestueus overeind blijven in een metal-arrangement. Het was nog lastig kiezen, maar mijn voorkeur gaat uit naar een cover van de Amerikaanse hardrockband Through Fire uit Omaha, Nebraska. Zij geven een verfijnde draai aan de Roxette-hit Listen To Your Heart.