In de jaren ’80 lachte het leven ons toe en wij het leven. We woonden vanaf eind ‘78 samen en deden alles waar we maar zin in hadden. We waren zorgeloos en onbevangen. Veel uitgaan en thuis vaak doorfeesten. Altijd mensen over de vloer. Het werk was een noodzakelijk iets, maar werd gedaan, al was de drempel om (meestal door een flinke kater) thuis te blijven veel te laag. Naïviteit en gemakzucht, passend bij die leeftijd. Maar, in de loop van die tien jaar, nam het verantwoordelijkheidsgevoel evenredig toe met de volwassenheid.
Waar ik wel zoekende bleef, was de muziek. Ik was van de sixtiespop, daarna de prog, de rock, en jawel, de punk. Maar het geluid van de eighties kon mij niet echt bekoren; te elektronisch, te gladjes, te blikkerig en te theatraal, waarbij de looks van de muzikanten met hun glitter-kleding, make-up en verschrikkelijke kapsels ook niet hielpen. Gelukkig waren er uitzonderingen die mij wel konden bekoren. Eén daarvan was het Groningse Social Security. File under New Wave nota bene.
Social Security is zo’n band die altijd goed is ontvangen, onder andere door Muziekkrant Oor, maar vreemd genoeg nooit is doorgebroken. Eén minuscuul hitje staat op hun naam: You’re Always Dancin’, dat reikte tot #93 in de Hitparade. Ik kan me het nummer niet herinneren, maar ik richt me op wat het Poparchief Groningen erover schrijft. Wat ik me wel herinner is hun prachtplaat Homesick Home, hun derde album dat ik kocht nadat ik de single Stamps had gehoord.
De kracht van de plaat, van hun muziek, zit voor mij in zanger Jos Haijer. Zijn expressieve manier van zingen pakt je bij je lurven, versterkt door het contrast met het strakke eightiesgeluid van de synths, de elektronische drums en de dienende gitaarpartijen. Ja, Jos Haijer, sommigen kennen hem mogelijk beter van Top Hole, het platenlabel dat hij heeft opgericht. Dit nadat Mark Foggo hem vroeg te helpen zijn single New Shoes te releasen. Jos is nog steeds betrokken bij het label.
Ik heb de band één keer mogen zien en dat werd een memorabele avond. Er zijn weinig bands waarbij ik in een soort high terechtkwam bij een optreden. Social Security kreeg dat voor mekaar. Ik zie me na bijna veertig jaar nog als een (met alle respect) spasticus staan tussen het publiek in het lokale jongerencentrum De Sater; helemaal opgaand in de muziek, niet meer wetende hoe te bewegen, hoe de euforie te uiten. M’n hoofd, m’n hele lijf knalde bijna uit elkaar, als een orgastische, onbeheersbare climax.
Met die herinnering is het eigenlijk niet te beseffen dat Social Security nooit is doorgebroken. On-Gronings, on-Nederlands goed, maar niet breed gewaardeerd. Om dat te onderbouwen kies ik voor die prachtige single Stamps, omdat je daar de ‘gekte’ van Jos Haijer voelt en hoort (Religion Is Such A Boundless Thing/No One Knows The Truth) en waar hij ook een prachtige melodielijn laat horen als hij zingt The Days That I Spent In My Kingdom/These Days That I Spent Without You. Ik zeg, mét uitroepteken: Snobwaardig!
Afbeelding: © The Security
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.