Dit is het verhaal over een van de meeste bijzondere personen in de twintigste-eeuwse muziek, en de onwaarschijnlijke covers van een van zijn composities. Louis Thomas Hardin, beter bekend als Moondog, of The Viking of Sixth Avenue, met het nummer All is Loneliness.
Het begint tragisch in 1932 als de zestienjarige Louis een object bij een spoorweg vindt. Dat blijkt een explosief te zijn en het ontploft in zijn gezicht. Hij is op slag permanent blind. Hij was al drummer maar op de Iowa School for the Blind besluit hij componist te worden. In 1943 verhuist hij naar New York waar hij o.a. Leonard Bernstein, Charlie Parker en Benny Goodman ontmoet en een paar jaar later neemt hij de naam Moondog aan. Moondog Jr uit België zou veel later hun band naar hem vernoemen maar moest, na een juridisch conflict, hun naam veranderen; dat werd Zita Swoon.
Moondog is nogal een bijzondere snuiter. In de jaren 50 tot 70 staat hij vrijwel dagelijks op de hoek van 54th en 6th Avenue in een zelf ontworpen vikingpak, inclusief helm met hoorns, een speer en zijn karakteristieke lange baard: The Viking of Sixth Avenue. Daar componeerde hij, in Braille, vaak met een draagbaar apparaat onder zijn mantel, speelde hij op zijn zelf ontwikkelde percussie-instrumenten, en verkocht hij bladmuziek, opnames en poëzie. Hoewel vaak wordt gedacht dat hij een dakloze zwerver was, blijkt dat toch niet zo te zijn. Hij zou gewoon een anonieme excentriekeling zijn geweest, zoals er zoveel zijn in NY, ware het niet dat hij toen al een gevierd componist en erelid van de New York Philharmonic was.
Moondog was een grote invloed op Philip Glass en Steve Reich. Ze noemden zijn muziek belangrijker dan alles wat ze op Julliard leerden. Hij heeft nog een jaar bij Philip Glass in huis gewoond, waarbij ze wekelijks met Reich en Jon Gibson composities van Moondog uitvoerden. Als hij niet met zijn braillemachine onder zijn mantel (een pijnlijke bezigheid in de winter, want dat kan niet met handschoenen) aan te componeren was, nam hij vaak wel de tijd om met omstanders te praten, over muziek, Vietnam of politiek. Het verhaal gaat dat hij daar ook Big Brother and the Holding Company, de band van Janis Joplin, tegenkwam en dat ze van hem zijn canon All Is Loneliness meekregen. Hierover zo meer.
Hij had al een behoorlijk aantal platen gemaakt in de jaren 50 en 60, toen Columbia hem de mogelijkheid gaf om in hun grootste studio met 50 muzikanten een plaat op te nemen: Moondog (1969). Dat is wat mij betreft met afstand zijn hoogtepunt. Dit is bij uitstek de beste start om zijn muziek te leren kennen. Het is grotendeels een verzameling oudere stukken, maar opnieuw opgenomen met een orkest en met meer invloed van jazz en minimalisme. Een geweldig album, en wat een hoes. Op CD wordt dit album gecombineerd met de opvolger, Moondog 2, uit 1971. Deze is totaal anders: 26 korte canons, rounds en madrigalen. Gezongen samen met zijn dochter June, en de meesten in vijf- of zevenkwartsmaat. Deze is wel wat lastiger om in zijn geheel doorheen te komen.
Maar één van die canons is All Is Loneliness (sorry, het duurde even voordat we echt bij het liedje van dit blog zijn). Al geschreven en eerder uitgekomen in 1956, en in 1967 terecht gekomen bij Big Brother & The Holding Company, met Janis Joplin. Zij zetten het op hun eerste album en gebruikte het ook op hun eerste single. Zowel de plaat als de single deden nog niet zoveel, maar het grote succes van Janis zou snel komen. Hun versie vind ik ook niet zo bijzonder. Voor Moondog was het wel goed, maar hij was er alleen niet zo blij mee dat ze niet het vijfkwarts-ritme gebruikten waarin het geschreven is, maar het recht trokken naar een gewone vierkwarts.
Voor mij was de kennismaking met All Is Loneliness een wat mij betreft veel betere versie, namelijk die van de rockvikingen uit Noorwegen: Motorpsycho plaatste het op hun derde album Demon Box in 1993. Het is een hypnotiserende versie met, vrij atypisch, voornamelijk akoestische gitaren en een sitar(!) en waarbij ze ook de zang in canon inzetten. Halverwege knallen de grootse drums erin en wordt het echt een bezwerend nummer. De plaatversie van Motorpsycho duurt dik 5 minuten (ruim twee keer zo lang als het origineel of die van Janis), maar live weten ze dat makkelijk naar pakweg 20 minuten op te rekken. Degenen die Motorpsycho live kennen zijn waarschijnlijk niet verbaasd. Ze spelen het nog steeds heel af en toe live.
Ook Antony and The Johnsons speelden het nummer in 2005 vaak live en in 2023 kwam er nog een mooi album uit van The Ghost Train Orchestra met het Kronos Quartet, gewijd aan Moondog met als afsluiter All Is Loneliness, met Joan As Policewoman op zang. Ook een mooie kennismaking met de muziek van Moondog. Voor diegenen die echt in Moondog willen duiken is er een biografie (met CD) van Robert Scotto, met een voorwoord van Philip Glass: Moondog, The Viking of 6th Avenue. In 1999 overleed de bijzondere snuiter.
All is loneliness before me
Loneliness before me.
Loneliness.