Dove Ellis staat morgen geprogrammeerd op het Eurosonic/Noorderslag festival (ESNS) in Groningen. Zowel Koningin Máxima als ik zullen daarbij (overigens onafhankelijk van elkaar) deel uit maken van het publiek.
Alom wordt zijn debuutalbum Blizzard enthousiast besproken. Dove Ellis is een 22-jarige Ier en maakt muziek die je als een kruising tussen folkrock en indie zou kunnen omschrijven. Voor een 22-jarige klinkt zijn muziek uitermate verzorgd en volwassen: er is duidelijk veel aandacht besteed aan de productie van het album.
Naast de gelaagdheid van de muziek is de opmerkelijke stem van Ellis zijn grote kracht. Sommige horen gelijkenissen met Jeff Buckley en ook Cameron Winter wordt regelmatig als referentie aangehaald, al was het maar omdat beiden een zeer overtuigend debuutalbum uitbrachten op een moment (december) dat het te laat was om mee te doen in de jaarlijstjes. Ellis dit jaar, Cameron vorig jaar.
Uiteindelijk lijkt die stem misschien nog het meest op die van Alec Ounsworth, van de toch wat vergeten band Clap Your Hands Say Yeah, zij het dat de muziek van Ounsworth wel wat uitbundiger is.
Veel mensen lopen nogal weg met Dove Ellis. Ik aanvankelijk zeker ook. Een heel album Ellis vind ik eigenlijk wel wat veel van het goede. Zijn ietwat zeurende zang begint zo rond het achtste nummer wat tegen te staan. Wel ben ik heel erg benieuwd hoe hij het er live van afbrengt. De Eurosonic organisatie was blijkbaar ook wat verrast door het ‘plotselinge’ succes van Ellis. Hij staat woensdag geprogrammeerd in een van de kleinste zalen van de Oosterpoort. Kwestie van op tijd aanwezig zijn dus.
En hopen dat de aandacht niet te veel wordt afgeleid door de aanwezigheid van Máxima, een sprankelende perfomer is Ellis nou ook weer niet.