Iedereen heeft wel een verhaal hoe hun muzieksmaak gevormd is. Soms is dat de muziek die thuis gedraaid werd, wat vrienden luisteren, noem het maar op. Bij mij is het een specifieke plek, London. De platenzaak Rough Trade om precies te zijn. Ze hebben natuurlijk de muziek van bijvoorbeeld Bruce Springsteen en Nick Cave wel, maar dat is niet de muziek die ze in de schijnwerpers zetten. Iedere maand hadden ze een selectie van avontuurlijke albums van de maand. Deze albums kregen een prominente plek in de winkel en wie verder weg woonde kon ook maandelijks een verrassingspakket bestellen. Zo heb ik toch een tijd lang behoorlijk wat diverse – maar altijd goede – muziek kunnen ontdekken. Over het algemeen wel bands en artiesten waar in Nederland nauwelijks aandacht voor was, maar waar ik nog altijd graag naar luister.
Caitlin Rose is er zo een. Ik ging in die tijd zo ongeveer jaarlijks naar London toe om in de bakken te snuffelen bij hun grootste winkel in het oosten van de stad. Een van de keren dat ik er was deed Caitlin Rose er een instore optreden vanwege haar tweede album The Stand-In, haar eerste album Own Side Now had ik eerder al via dezelfde platenzaak ontdekt. Op dit eerste album staan onder meer pareltjes als For The Rabbits en Own Side. Dat dit optreden en mijn bezoek samen gingen was niet gepland, maar wel een mooie bijkomstigheid.
Caitlin is overigens de dochter van Liz Rose, die als (country) songwriter onder andere met Taylor Swift schreef en daar ook een Grammy nominatie mee in de wacht sleepte. Het talent heeft ze dus niet van een vreemde. En met de country achtergrond van haar moeder en opgroeien in Nashville kan het natuurlijk ook niet anders dan dat de muziek van Caitlin Rose in dezelfde traditie past. Ondertussen zijn er een EP, drie volwaardige albums en een single met twee Arctic Monkeys covers van haar verschenen.
Maar live kwam ze nog beter uit de verf dan op plaat. Ze had een goede band bij zich, maar het was vooral haar stem die indruk op me maakte. Vooral bij Waitin’ On A Broken Heart waar ze krachtig uithaalde. De plaatversies zijn wat mij betreft het luisteren meer dan waard, maar om te laten horen waarom ik Caitlin Rose zo goed vind is een live versie natuurlijk beter geschikt. Op plaat zijn de nummers natuurlijk een stuk minder kaal, aangevuld met drums, elektrische gitaren en (uiteraard) pedalsteel. Maar in deze versie komt haar stem volledig tot haar recht:
Afbeelding door Paul Woods op Wikipedia