“Ergens tussen rock-’n-roll en onbehagen, tussen virtuositeit en amateurisme, en tussen ontwapenende eerlijkheid en ironische knipogen, bevindt zich de Rotterdamse band Socks;SportsSocks. Met een eigentijdse doe-het-zelfmentaliteit maakt de band niet alleen de muziek, maar ook het artwork en de videoclips” (aldus hun bio). Ik mocht naar hun debuutalbum luisteren.
Het is even over half elf als ik Djurre van Dijck, zanger, liedjesschrijver en tekstdichter van de band, bel. Djurre, die had laten weten geen ochtendmens te zijn, neemt gewoon op. We kunnen dus spreken over het eind november bij Excelsior Recordings verschenen album Ironic Songs For A Sincere Generation.
Ah, je bent wakker Djurre.
Ja, en dat terwijl we gisteravond in Doka in Amsterdam speelden. Dat valt dan toch niet mee.
Omdat jullie als Rotterdamse band in Amsterdam speelden?
Nee, het is meer dat wij weer terug moesten naar Rotterdam en ik woon zelf al en aantal jaar in Brussel.
Nu je het zegt, ik hoor ver weg een Vlaamse tongval, maar hoe zijn jullie dan bij elkaar gekomen?
Ik kom uit Brabant, dus dat is qua taal voor Vlaanderen dichtbij. Ik woon in Brussel, omdat ik daar de opleiding filmregie heb gedaan, maar de drummer van onze band – oorspronkelijk ook uit Brabant – ken ik al 15 jaar. Toen hij naar het conservatorium ging, leerde hij de andere muzikanten kennen. Uiteindelijk heeft geen van hen de studie afgemaakt. Ik nog wel, maar toen zijn we een band begonnen.
Socks;SportSocks is wel een opvallende naam. Hoe zijn jullie daarop gekomen?
Dat heeft een trieste aanleiding. Een goeie vriend van ons was overleden. Hij droeg altijd sportsokken en we wilden iets doen ter herinnering en als eerbetoon. Ik moet ook altijd aan hem denken als ik de naam zeg.
Ik heb geluisterd naar jullie album en ik was onder de indruk. Het is een hele fijne, kleingehouden plaat. Nou ben ik zelf niet zo van het benoemen van allerlei stijlen, ik hoor iets van lo-fi, maar dat is meer de sound. Hoe zou je zelf jullie muziek omschrijven?
Djurre: tja, Indie, al is dat natuurlijk ook weer een containerbegrip. Artrock zou je ook kunnen zeggen. We luisteren bijvoorbeeld veel naar Velvet Underground, al willen we dat niet nadoen of kopiëren, we willen toch ons eigen ding doen.
Oh, Eels, ja, dat is geen foute vergelijking. Dank je. Ook zij kunnen naast hun rustige songs soms behoorlijk knallen.
Ik moest ook aan Eels denken, mogelijk ook door de ironie van jullie teksten. Jullie worden ook postpunk genoemd, maar dat is tegenwoordig ook van alles.
Oh, Eels, ja, dat is geen foute vergelijking. Dank je. Ook zij kunnen naast hun rustige songs soms behoorlijk knallen. En ja, postpunk, ook wij doen wat dissonante dingen en zoeken toch telkens wel naar een eclectische sound.
Inspiratie voor de liedjes haal ik vooral uit mijn eigen leven. Dingen die ik zie op straat. Dingen die me laten lachen of huilen. Dat alles probeer ik om te zetten tot liedjes. Zo zijn uit het overlijden van die goeie vriend veel liedjes ontstaan voor onze plaat, maar het kan ook iets heel banaals zijn, bijvoorbeeld een blik op mijn bankrekening.
Jullie debuutalbum is uitgebracht door Excelsior Recordings. Dat is geen kleine jongen. Hoe zijn jullie daar terechtgekomen?
We hebben een drietal maatschappijen een demo gestuurd. Dat is tegenwoordig makkelijk, je voegt wat MP3’tjes bij je mail. Excelsior reageerde en ze zijn naar ons komen kijken. We zijn ook bij hen in Amsterdam geweest om te praten. Zij hebben een goede stal, waaronder Johan en Spinvis waar wij veel naar luisteren. Excelsior zit in een bijzonder pand in Amsterdam Noord, een soort clubhuis, en daar is ook de studio. We kwamen toen gelukkig goed voor de dag. Het is toch wel spannend. Dat zij geïnteresseerd zijn in ons, is denk ik dat het ook komt omdat bijvoorbeeld Claw Boys Claw gaat stoppen. Doordat anderen stoppen willen zij toch hun stal uitbreiden of minstens op peil houden.
En de liedjes op de plaat? Ambitious Boy – geinige clip trouwens – sprak mij erg aan, met die lichte piano en wat blaasaccenten. Is dat de single? Ook las ik dat vrienden jullie hadden geholpen.
Ja, dat is nog een heel verhaal. Eigenlijk hadden we alles al klaarliggen voor een plaat. We hadden zelf al opnames gemaakt, bij mij thuis en in onze oefenruimte, een pand aan de Keileweg in Rotterdam dat op de nominatie stond om te worden gesloopt. Dat is een paar jaar terug volledig afgebrand. We raakten alles kwijt, ook onze apparatuur. Zelfs optredens moesten we afzeggen. Het was een ramp. Het gekke is dat het vervolgens ook weer tot inspiratie leidt, maar op dat moment zelf was het verschrikkelijk.
Ambitious Boy is inderdaad de single. En ja, vrienden hebben ons geholpen, onder andere met sax, klarinet, trompet, contrabas en viool. Instrumenten die wij zelf niet kunnen bespelen. Die clip was wel bijzonder. De opnames op een parkeerplaats waar gewoon mensen naar hun auto zochten en ik sta daar dan te springen. Ze zullen wel gedacht hebben, wat is dat voor malloot?
Tot slot. Eerder gespeeld in Rotown in Rotterdam, gisteren Amsterdam, vanavond DB in Utrecht. Jullie doen een tour?
Ja, we hebben een tijdje terug een EP uitgebracht, samen met Fiep, Nagasaki Swim en Romy Liz Rose. We spelen samen onder de noemer Almost Famous. In het voorjaar willen we ook weer spelen en ja, enkele festivals zouden mooi zijn, BKS of DTRH. Wie weet.