Volgens de statistieken was 2018 het laatste jaar dat Ray Lamontagne een plekje had in de Snob 2000. Shelter stond op plaats 1380 en Trouble op plaats 1879. Toch staat er nog een juweel van een nummer van hem in de keuzelijst. Het prachtige Empty, dat tot op heden de Snob 2000 niet gehaald heeft. Hopelijk komt daar dit jaar eindelijk verandering in. Toen ik stemde had ik nog niet naar de geschiedenis gekeken en zette het nummer vol overtuiging op mijn eerste plek. Wellicht wat ijdele hoop achteraf. Maar spijt heb ik niet van mijn keuze. Ik denk eerder dat al die duizenden anderen die niet op dit nummer gestemd hebben het mis hebben, dan dat ik het zelf fout heb. Het nummer is bloedstollend mooi.
Met een doorleefde stem maakt Lamontagne prachtige americana. Soms verstild en sober begeleid, dan weer rijk georkestreerd met alle toeters en bellen. Negen albums staan er inmiddels op naam van de 52-jarige Amerikaan, zijn meest recente is Long Way Home uit 2024. Maar goed, dit verhaal gaat over Empty, een nummer van zijn tweede plaat, Till The Sun Turns Black. Die albumtitel verraadt al dat we het hier niet over lichte kost hebben.
She lifts her skirt up to her knees
Walks through the garden rows
With her bare feet laughin’
I never learned to count my blessings
I choose instead to dwell in my disasters
Empty is enerzijds een liefdesliedje maar gaat vooral ook over de worstelingen van de hoofdpersoon waardoor deze zich niet volledig kan overgeven aan de liefde. Hij voelt zich leeg en blijft hangen in zijn misère.
It’s hard somehow to let go of my pain
In interviews en dergelijke geeft Lamontagne nooit veel prijs over zijn muziek en hoe letterlijk en autobiografisch dit gezien moet worden. Maar luisterend naar zijn muziek kun je wel de indruk krijgen dat het een piekeraar is. Vervelend voor hem natuurlijk, maar voor luisteraars kan uit dat ronddolen in zwaarmoedigheid wel vaak tot mooie en pure muziek leiden.
Tegelijkertijd, juist muziek kan troost bieden juist op dat soort moeilijke momenten en voor mij is dat vooral dit nummer. Hij geeft namelijk ook hoop. Want ja, hoezeer dingen ook tegen kunnen zitten, uiteindelijk wen je aan je gevoelens en kan het je sterker maken. Het meest krachtige stuk van de tekst is dan ook het volgende:
Well, I looked my demons in the eyes
Lay bare my chest, said, “Do your best to destroy me”
See, I’ve been to hell and back so many times
I must admit you kinda bore me
Lach je demonen maar uit, kapot krijgen ze je niet is de boodschap die ik eruit haal. Zo’n mooi en krachtig geschreven nummer verdient het natuurlijk om gehoord te worden. En wie het nummer kent zal er vast net zo door gegrepen worden. Want laten we eerlijk zijn, alleen het nummer niet kennen is een logische verklaring als het nummer de lijst weer niet gehaald heeft.
Afbeelding: Wikimedia