Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


The Faces – (I Know) I’m Losing You

Het origineel was (een voorbeeld van een typisch psychedelisch lied) van The Temptations, die er in 1966 een Top 10 hit mee scoorden. Rare Earth wist dit succes in 1970 te evenaren, nadat het 17 minuten durende lied tot voor de radio acceptabele duur geknipt hadden. De beste uitvoering van allemaal deed het beduidend minder met een 40ste plek.

The Faces hebben tussen 1970 en 1974 vier studioablums en één livealbum uitgebracht, maar officeus waren ze mede verantwoordelijk voor alle drie soloalbums van Rod the Mod vanaf 1970 tot Atlantic Crossing (1975).  Maar omdat The Faces en Rod Stewart bij verschillende platenlabels onder contract stonden werd de bijdrage van The Faces in die jaren niet of nauwelijks erkend. Deze albums waren een voorbeeld van de beste rock in de beginjaren zeventig. De band is in in 1969 opgericht door de resterende leden van The Small Faces na het vertrek van Steve Marriott naar Humble Pie: Ian McLagan (keyboards), Ronnie Lane (bas), Kenny Jones (drums) aangevuld met Ron Wood en Rod Stewart van de Jeff Beck Group.

Officieel staat (I Know) I’m Losing You op het album Every Picture Tell A Story van Rod Stewart, dat zijn definitieve doorbraak als solo-artiest inluidde, maar zoals gezegd waren de begeleidende musici The Faces. Het lied – en tevens andere Stewart solo-liedjes – werden vaak gewoon in The Faces setlist opgenomen, maar wel rauwer dan op de elpee gespeeld.

(I Know) I’m losing You is tevens de oplossing voor de vraag, die elke live-band tijdens de jaren zeventig zichzelf stelde: waar stoppen we de drumsolo in? Op de elpee was het een (enig sinds) rustige solo, maar live gingen bij Kenny Jones alle stoppen los. En het is juist de drumsolo, die dit nummer haar grandeur geven.

Het lied werd onder andere in oktober 1971 bij de BBC (Sounds for Saturday) live gespeeld. En voor alle liefhebbers van pure rock van één van de beste bands uit de begin jaren zeventig is dit nummer (gelukkig) opgenomen op de box set Five Guys Walk Into a Bar. Verplichte kost en één van mijn keuzealbums die mee zouden gaan naar een onbewoond eiland.

 
 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.