Thom Yorke doet het met Flea. Chris Cornell met wat over was van Rage Against The Machine. Het meest tot de verbeelding sprekend was misschien wel de samenwerking tussen George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty en Roy Orbison (alleen wie bedacht die bandnaam, Traveling Wilburys?)

Supergroepen zijn samenraapsels van muzikanten die elders al hun sporen hebben verdiend – solo of in een andere band. En elke keer brengen ze wel weer iets van opwinding teweeg. Wie Wikipedia erop naslaat, ziet dat Eric Clapton een fervent verzamelaar was van supergroepen (met Cream als hoogtepunt).

Maar niet alles wat supergroepen hebben gemaakt is ook superbekend geworden. Tijd om er nog wat superlatieven tegenaan te gooien: deze liedjes hadden wat ons betreft echt wel meer aandacht verdiend.

Keuze Eric van den Kieboom: GTR – Toe The Line (1986)

Van je linker- naar je rechteroor

GTR is een afkorting voor guitar. De band werd gevormd door voormalig Genesis-gitarist Steve Hacket en Steve Howe, gitarist bij Yes en Asia. Andere leden waren bassist Phill Spalding in die tijd een zeer gewilde sessiemuzikant, ex-Marillion-drummer Jonathan Mover en zanger Max Bacon.

Eén studioalbum brachten de heren uit en in Nederland hadden ze een klein hitje met When The Heart Rules The Mind. Toptrack op het album was echter Toe The Line.

Zet je koptelefoon op en ervaar de klasse van deze twee gitaristen. Het begint in je rechteroor met een akoestische gitaar en even later komt er in je linkeroor er nog eentje bij en na 25 seconden ben je verkocht. Het is net alsof precies in het midden daarvan na die 25 seconden de zanger ook om de hoek komt kijken; niet de meest geweldige zanger, maar dat heeft deze song ook niet nodig. Na pakweg anderhalve minuut is het net of er vijf gitaristen zijn en wordt er naar de eerste solo gewerkt met die onmiskenbaar scherpe Steve Hackett, daarna is het net of er wat strijkers bij komen en een tijdje later kabbelt het weer af; tussen 3.30 en rond de 4:00 volgt de tweede solo die naar het einde werkt. Dan zijn er pakweg vier en een halve minuut om, terwijl het voelt alsof het lied een minuut of vijf, zes duurt.

Eenzelfde ervaring had ik jaren eerder bij dit nummer.

Keuze Martijn Vet: Audioslave – Like A Stone (2002)

Iedereen mocht doen waar hij goed in was en dat pakte uitstekend uit

Zet de besten der aarde bij elkaar en je krijgt automatisch iets wat het beste overstijgt? Nee, zo werkt dat niet. Elf ego’s in een voetbalteam buitelen vechtend over elkaar heen. Koop heel Hilversum en Aalsmeer op en je tv-zender mislukt alsnog. Chemie, hefboomeffect, perfecte match, meer dan de som der delen… Op papier kan het nog zo mooi zijn (of nog zo maf), net als in de liefde is de uitkomst domweg niet te voorspellen.

Zo was er absoluut chemie tussen de soullegende Solomon Burke en onze eigen bluesrockers van De Dijk, maar ondanks muzikaliteit, enthousiasme en wederzijds respect wist het resulterende album de middelmaat niet te ontstijgen. Bij supergroep Audioslave viel hetzelfde te vrezen en, eerlijk is eerlijk, albums nummer 2 en 3 (ja, die laatste bestaat echt) zijn allesbehalve memorabel. Maar die eerste plaat, die doet in huize Vet nog regelmatig rondjes.

Hoe klinkt dat, de bandleden van Rage Against The Machine met zanger Chris Cornell van Soundgarden in plaats van de schreeuwlelijk, wiens trucje eind jaren ’90 toch echt was uitgewerkt?

Meer Soundgarden dan Rage, gelukkig. Iedereen mocht doen waar hij goed in was en dat pakte op het ‘debuut’ van deze veteranen uitstekend uit. Vooral dankzij een paar ijzersterke songs. Hadden ze die magie vast kunnen houden, dan waren ons misschien wanstaltige solo-albums van Chris Cornell (R&B van de meest tenenkrommende soort) en Rage-gitarist Tom Morello (akoestisch tegen het wereldleed) bespaard gebleven.

Keuze Freek Janssen: The Raconteurs – Broken Boy Soldier (2006)

Ben ik de enige die dit bij dit liedje denkt aan Alice Cooper?

Als je mij gevraagd zou hebben wie Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler zijn, dan zou ik je redelijk stupide hebben aangekeken. En nog steeds, trouwens. Toch werd Jack White’s nevenproject The Raconteurs in 2006 aangemerkt als een supergroep. Mij best, dan kan ik er hier tenminste over schrijven !

Broken Boy Soldier is een nummer dat mij fascineert. Dat heeft te maken met Jack White. Hij was ruim tien jaar geleden een van de eersten die de bluesrock weer populair maakte, tegen de toen heersende stroom in. The Raconteurs was een project dat iets minder dwars was en eerder neeg naar klassieke rock.

Steady As She Goes werd een hit, maar de opvolg-single Broken Boy Soldier kon de weg naar het grote publiek niet meer vinden. Eeuwig zonde. Niet alleen omdat het een dijk van een liedje is, maar ook omdat het me doet denken aan een van de betere classic rock-liedjes uit de jaren zeventig. Maar blijkbaar ben ik de enige.

Keuze Edgar Kruize: The Good, The Bad and the Queen (2007)

Zo weinig marketing, dat de band zelfs nooit officieel een naam kreeg

Damon Albarn is een vlijtig menneke, die zijn hand niet omdraait voor een projectje meer of minder. Vooral bekend van Blur en Gorillaz natuurlijk, maar eind 2006/begin 2007 zette hij een naamloze superband bij elkaar, die in de volksmond The Good, The Bad and the Queen is gaan heten, naar het gelijknamige album en diens titeltrack.

Met verder Simon Tong (The Verve) op gitaar, Paul Simonon (The Clash) en Afrobeatlegende Tony Allen (uit Fela Kuti’s band) in de gelederen en Danger Mouse als producerend vijfde bandlid, kun je hier zeker van een ‘superband’ spreken. Toch heeft het er nooit te dik bovenop gelegen en staan alle bandleden niet volledig in dienst van de marketing, maar van de liedjes. Wellicht daarom ook dat de band nooit officieel een naam heeft gekregen.

Het album bevat een twaalftal tracks over het leven in Londen halverwege het eerste decennium van deze eeuw. Er woedt een oorlog in Irak en er zwemt een walvis in de Thames. Liedjes die het beste als broeierig omschreven kunnen worden. Als een zonnige dag waarop de donkere wolken langzaam maar onvermijdelijk de blauwe lucht omcirkelen en innemen. Het is lastig daar één track specifiek uit te lichten voor een battle, omdat de tracks elkaar versterken, door de volgorde waarin ze zijn geplaatst. Al zijn nummers als Herculean, Green Fields en Kingdom Of Doom (vast niet geheel toevallig allen singles geweest) zeker uitschieters.

The Good, The Bad and the Queen is een album dat groeit per luisterbeurt en omdat ‘ie wat meer aaneengesloten luisterbeurten nodig heeft wellicht te veel in de schaduw staat van Albarns andere bands. Uiteindelijk dus maar gekozen voor het afsluitende en naamgevende nummer. Dat op zichzelf wellicht iets te lang doorgaat, maar met zijn zeven minuten – uitmondend in een kakofonie van muzikale gekte – wel eigenhandig het volledige album samenvat en op een perfecte manier afsluit.

Keuze Sander van Buuren: Tired Pony – The Good Book (2010)

Een nummer zoals de Editors het al een tijdje niet meer gemaakt hebben

Eerlijk is eerlijk, met deze bijdrage speel ik enigszins vals. In deze supergroepen battle zet ik in op Tired Pony en wel om één reden: Tom Smith. De zanger van Editors maakt echter officieel helemaal geen deel uit van de gelegenheidsformatie rondom Snow Patrol’s voorman Gary Lightbody, maar zong stiekem wel het mooiste nummer van het debuutalbum van Tired Pony in: The Good Book.

Gary Lightbody nam in 2009 het initiatief voor de oprichting van Tired Pony. Hij wilde graag een keer een country-album maken, zijn mede-bandleden van Snow Patrol hadden hier net iets minder mee. Lightbody verzamelde een mooie club om zich heen voor zijn project: drummer Richard Colburn van Belle & Sebastian, singer-songwriter Iain Archer en zijn vrouw Miriam Kaufman, producer Jacknife Lee en zanger Scott Lewis McCaughey (van The Minus 5 en The Young Fresh Fellows). Als klap op de vuurpijl sloot R.E.M.’s gitarist Peter Buck zich bij het gezelschap aan. Op het podium kon het collectief rekenen op nog meer vocaal geweld, met onder meer bijdragen van Lisa Hannigan en Tom Smith.

Tired Pony bracht in 2010 haar eerste album uit: The Place We Ran From. Een relaxed in het gehoor liggend album, maar country? Neuh, niet echt. De plaat waarop Gary Lightbody’s stem de boventoon voert, luistert lekker weg op zaterdagochtend met een bakje koffie en krant. Echt leuk wordt het echter pas als Tom Smith aan de beurt is. Het kenmerkende stemgeluid van de Editors-zanger draagt het prachtige The Good Book. Een nummer zoals Editors zelf ze – helaas – al even niet meer heeft gemaakt (wie weet op het nieuwe album dat op 1 juli verschijnt).

Keuze Gijs Moonen: Great Minds - Nog 1 keer (2013)

Na elke keer wil ik het nog één keer luisteren

Na decennialang een ondergewaardeerd genre te zijn geweest, lijkt de Nederlandse hiphop deze status inmiddels glansrijk te zijn ontstegen. Steeds meer Nederlandse hiphop-nummers halen de hitlijsten en ook op de grote festivals zijn artiesten als The Opposites, Fresku of Dio een vaste waarde geworden.

Dat het album Great Minds op de tweede plek in de GfK Dutch Album Top 100 binnen komt, lijkt dan ook niets meer dan een kwestie van goede timing te zijn geweest. Althans, dat beweren boze tongen. Onzin, natuurlijk: het gezamenlijke album van gevestigde hiphop-namen Dokter Moon, Winne, Jiggy Djé en Sticks verdient het predikaat ‘supergroep’.

Overigens wil Great Minds wil eigenlijk geen supergroep genoemd worden; ze zien zichzelf vooral als ‘like-minded’ rappers. Maar niet voor niets schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer dat de rappers een ijkpunt in de hedendaagse Nederlandstalige hiphop neerzetten.

Het initiatief voor deze supergroep werd door Dr. Moon genomen. Hij wist zichzelf en de drie rappers tegelijkertijd in te roosteren op de Herman Brood Academie. De hiphop artiesten geven alle vier les op deze opleiding in Utrecht en na een geslaagde studiemiddag (waar de albumtrack ontstond) werden ze langere tijd allemaal op dinsdag ingeroosterd. De basis was er, maar het creatieve proces kreeg een boost in de Ardennen en Parijs.

Tijdens een verblijf van twee weken in de Ardennen en een aantal dagen in Parijs, werd het beste naar boven gehaald van wat deze gevestigde namen in huis hadden. Want wat gebeurt er, de rappers proberen in deze sessies geen seconde onder te doen voor de ander. Het resultaat is er een om bij te watertanden. Teksten die je raken en beats die je mee op reis nemen met als persoonlijke favoriet ‘Nog 1 keer’. Een verademing in een tijd waar Mr. Polska en co. de markt overheersen met party bangers.

Na iedere track bekruipt mij dat andere gevoel van nog één keer. Nog één keer luisteren. Gewoon om te zien of ik nog meer ontdek in die heerlijke punchlines, beats of verses. En nooit denk ik na nog één keer luisteren, dat het album gaat vervelen. Een supergoep met een super album:

“Dat wat je krijgt als het samengaan van delen meer oplevert dan de som der delen”, aldus Jiggy Djé.

Het begon allemaal met High Road van Broken Bells. Als ik een top 10 zou moeten maken van liedjes van de afgelopen vijf jaar waarvan ik werkelijk niét snap dat ze nooit een hit zouden zijn geworden, dan staat deze op nummer 2. Verder heb ik me inhoudelijk nooit zo heel erg verdiept in Broken Bells – alleen maar geluisterd. Al gauw kwam ik er achter dat het om een samenwerking gaat van producer Danger Mouse en James Mercer, gitarist en zanger van – jawel – The Shins.

Een paar dagen later zit ik met een collega wat te praten over muziek, en komt hij met – jawel – The Shins. Vandaag stuit ik op een lijstje van de 100 mooiste liedjes ooit gemaakt, volgens Reddit. Drie keer raden welk nummer dáár in staat.

Niet dat ik geloof in hogere machten, overigens. Het is meer alsof je na het kopen van een Opel Astra ineens opvalt hoeveel Opel Astra’s er eigenlijk rondrijden. Maar zowel High Road als New Slang hebben iets sprookjesachtigs, spookachtigs  - waardoor ik graag geloof dat het liedje tot mij is gekomen door hogere machten.

Als je de affiches van bezochte festivals gaat terugkijken, staan er altijd een paar namen tussen waarvan je je afvraagt ‘Wat is daar toch mee gebeurd?’. Ik heb dat met Peter Murray. Toen ik hem zag op Pinkpop (ik kan me het optreden niet eens bijster goed herinneren) paste hij in het rijtje singer-songwriters Jack Johnson en James Morrison. Namen die het Engelse equivalent zijn van Henk de Vries, en ook in hun muziek zijn ze zo gewoon gebleven.

Pete Murray werd wel eens de Australische Marco Borsato genoemd, maar daar ben ik het nog steeds niet mee eens. Er is iets met de stem van Pete Murray. Die is namelijk laag en hoog tegelijk. Geloof je me niet? Luister maar eens naar zijn bekendste liedjes So Beautiful en Opportunity.

Twee jaar na zijn (blijkbaar weinig memorabele) Pinkpop-optreden kwam de Australische zanger terug met de single You Pick Me Up. En toen leek het bijna gedaan te zijn tussen Pete en mij. Weg was de dromerige sfeer met die gelaagde stem. You Pick Me Up klonk als een minder geslaagd liedje van The Tragically Hip (daar moeten we nog eens een battle over doen!): uptempo, voortkabbelend en heel erg middelmatig.

Soms valt een liedje pas als je het live hoort. 2008 was ook het jaar dat Nikki (die met die neusbel) talentenjacht X Factor won. Pete en Nikki waren samen te gast bij Giel Beelen en voerden daar samen You Pick Me Up uit.

En dat was het! Daar was de oude Pete. Heerlijk melancholisch.

Daarna hebben we nooit meer iets van hem gehoord. Hij blijkt in 2011 nog een album te hebben uitgebracht, en in 2013 nog een variant daarop. En als het aantal Twitter-volgers een maatstaf is, heeft hij ook in Australië weinig fans meer over: nog geen 20.000, nog wel twee keer zoveel als Nikki. James Morrison en Jack Johnson hebben er respectievelijk zes en veertien keer zo veel.

Voor de mensen die het vorige week nog niet hadden meegekregen (of die het inmiddels weer vergeten waren): Vanavond tussen 20:00 en middernacht zal StefanKoopmanschap on On Air Radio een speciale uitzending maken waarin de bovenste 50 platen uit de NO99 zullen worden gedraaid. Tijdens de show zal ook met mensen gebeld worden die graag iets willen zeggen over de lijst. Wil jij graag in de uitzending ook iets vertellen over jouw favoriete plaat uit de top 50? Mail dan even naar stefan@onairradio.nl! En wil je dat niet, luister dan in ieder geval vanavond naar de NO99-special van de Skoopavond.

Dat Andrea Bocelli deze lijst aanvoert, hadden wij niet durven bevroeden. En waarom Bernie William’s versie van Dust In The Wind, in plaats van het origineel van Kansas? Come on! Nog geen 20.000 views op YouTube, die van Kansas heeft er ruim 26 miljoen!

Maar goed, laten we ons hier nu niet dood ergeren aan een lijstje van een uitvaartverzekeraars. Eigenwijs en koppig als we zijn, stellen we liever onze eigen favoriete liedjes hier tegenover.

Waarschuwing: het kan slim zijn om alvast een zakdoekje te pakken. Echt waar.

Keuze Hanno Maas: Leonard Cohen – If It Be Your Will (1984)

De wil van het lot

Zoals veel van mijn generatiegenoten kom ik uit een Rooms-Katholiek nest. Een Rooms-Katholieke basisschool inclusief communie en vormsel. Daarna netjes door met Katechese op het VWO, heel de bijbel doorploegen. Ergens aan het eind van het VWO of kort daarna heb ik het geloof een beetje overboord gezet. Ik kreeg de ruimte van mijn ouders om te onderzoeken wat ik zelf belangrijk vond, en ik legde me liever neer bij het lot. Zonder daarbij te geloven dat dat van hoger hand opgelegd is. Prima dat er een hoop mensen zijn die er wel wat mee kunnen, al zouden ze er wat minder ruzie om mogen maken.

Wat dat betreft is mijn keuze voor deze battle op het eerste gezicht misschien wat vreemd. Maar als ik deze aardkloot ooit verlaat, dat wil ik dat Leonard Cohen If It Be Your Will zingt. Of de versie van Antony, dat mag ook.

De tekst van If It Be Your Will leest als een gebed. Een gelovig gebed van iemand die zich neerlegt bij de wil van god. Cohen is een actieve belijder van het Joodse geloof, en dat is te horen in dit nummer. Althans, die gedachte ligt het meest voor de hand. Grappig is dat Cohen daarnaast sinds 1970 ook actief Boeddhist is en in 1996 zelfs tot Boeddhistisch monnik ingewijd is. En voor de kenners van dit geloof zitten er ook zeker verwijzingen naar de leer van Boeddha in het nummer.

Voor mij is het nummer gewoon een meer dan fantastische onderwerping aan het lot. Of dat lot nou Joods of Boeddhistisch is. Ergens gaat het ooit een keer ophouden door een samenloop van omstandigheden. En als dat in mijn geval zover is, dan wil ik If It Be Your Will vol op de speakers. En dat iedereen die dan aanwezig is, zich weer even beseft hoe nietig we als mensen zijn. Verantwoordelijk voor ons eigen leven en geluk en afhankelijk van vele omstandigheden. En dan in de versie van Cohen of de cover van Antony (niet veel mensen komen weg met een goede cover van Cohen, maar die van Antony op I’m Your Man mag er zeker wezen).

Daar ga ik tot die tijd nog even over nadenken!

Keuze Sander van Buuren: Rowwen Hèze – Twieje Wurd (1991)

‘Kippenvelleriger’ dan dit wordt het niet

Een battle over begrafenisliedjes. Toch wat ongemakkelijk. Niet iets waar je heel erg mee bezig wilt zijn. Maar eerlijk is eerlijk. Als ware muziekliefhebber wil je ook na je overlijden anderen deelgenoot maken van wat jou beroert (of eigenlijk beroerd heeft) en een blijvende herinnering achterlaten. Veelgeprezen platen als Sorry van Kyteman en Hallelujah in de uitvoering van Jeff Buckley staan dan ook alvast op een voorlopig lijstje (er is me hopelijk nog een lange tijd gegund, dus aan het lijstje wordt in de loop der jaren vast nog geschaafd). De keuze voor deze battle is echter een eenvoudige. Afscheid nemen van een dierbare is zelden zo mooi verwoord als door Rowwen Hèze in Twieje Wurd.

Voor een Gelderlander van geboorte en Brabander van hart heb ik een ongezonde voorliefde voor Limburg. Als fanatiek fietser bestaat er in eigen land geen mooiere streek dan Zuid-Limburg. Ploeterend met de racefiets de Keutenberg op om een paar kilometer verderop in de schaduw van de Mergelgrotten bij te komen met een koude Korenwolf, heerlijk.

Het beste wat Limburg te bieden heeft komt echter uit het noorden van de provincie. Waar ik de mannen van Rowwen Hèze in de afgelopen twee decennia al een keer of tien ‘per ongeluk’ tegen het lijf liep op festivals en feesten, viel het kwartje enkele jaren geleden pas echt. In een dampende feesttent, in het op het oog onbeduidende dorpje America – midden in de Peel -  beleefde ik mijn vuurdoop: het Slotconcert. Waar Rowwen Hèze op festivals gegarandeerd voor een feestje zorgt, biedt de band zijn dorpsgenoten ieder jaar in november de overtreffende trap. Een bevriende dorpsgenoot van Jack Poels en consorten maakte ons enkele jaren geleden deelgenoot van deze Limburgse hoogmis.

Maar het kan altijd nog mooier. Waar klassiekers als Limburg en Bestel Mar zorgen voor een ongekende sfeer (en verlies van dierbare kledingstukken) in de Americaanse feesttent, staat het echte kippenvel me op de armen in het theater. Daar is het waar de balades van de Limburgers – zoals De Peel in Brand en Blieve Loepe – het best tot hun recht komen en Rowwen Hèze veel meer blijkt te zijn dan een feestband die drijft op folk en Tex-Mex. Het meest ‘kippenvellerigst’ is echter Twieje Wurd. Al vanaf de eerste klanken grijpt dit nummer me bij de strot. Voeg daarbij de prachtige verwoordde onmacht van het verlies en voel wat lijden echt inhoudt.

Hoewel beeld- en geluidskwaliteit te wensen overlaten, kies ik voor de (niet geheel legale) liveversie in Theater aan de Parade in Den Bosch omdat dit het ware gevoel van Twieje Wurd verwoordt en ik deze uitvoering (vlak achter de amateur-cameraman) zelf live mocht beleven.

Keuze Roland Kroes: Radiohead – Exit Music (For A Film) (1997)

Ik vind het toch wat ongepast om I hope that you choke over de aanwezigen uit te storten

Niets zo persoonlijks als de muziek voor een uitvaart. Als Ondergewaardeerde Liedjes nerd, zal ik gewoon maar bekennen dat ik bij een uitvaart altijd let op de muziek die wordt gedraaid. En dat ik er soms ook het mijne van denk. Dit nummer staat niet op mijn lijst. Ik vind het toch wat ongepast om I hope that you choke over de aanwezigen uit te storten.

Exit Music (For A Film) was de voorbode van OK Computer van Radiohead. We zaten met zijn allen nog in de singalong Street Spirit modus (Pinkpop 1996, anyone?) en wisten nog niet echt wat ons te wachten stond. En toen was dit nieuwe nummer er, aan het einde van het imposante Romeo + Juliet van Baz Luhrmann. Vanaf de eerste keer dat ik het nummer hoorde, zie ik voor me dat het nummer ooit zal passen op iemands uitvaart. Je ziet het voor je. Iedereen zit netjes bij elkaar en dan wordt de laatste wens van de overledene uitgevoerd: dit nummer terwijl de kist in de grond zakt.

Een dikke fuck you naar iedereen.

Keuze Marèse Peters: Madonna – Mer Girl (1998)

Een subtiel nummer over de dood dat je doet huiveren van schoonheid

Als ik dood ga, wil ik geen begrafenis. Cremeren jullie mij maar. Opgeruimd. Netjes. Maar ik wil wel een afscheidsdienst. Met een paar welgekozen woorden van mijn dierbaren. Veel bloemen. En nog meer muziek.

Over dat ultieme afscheidslijstje denk ik af en toe na. Dit nummer van Jeff Buckley staat er bijvoorbeeld al heel lang op. Al was het maar oom die prachtige regel over funeral mourners / parading in a wake of sad relations / as their shoes fill up with water. Een ander nummer met een warm plekje op die lijst is Mer Girl van Madonna. Het is het laatste nummer van Ray of Light uit 1998, dat misschien wel haar beste album ooit is. Mer Girl is een spannend, mysterieus, bijna spookachtig nummer, dat klein begint en toewerkt naar een subtiele climax. De productie van William Orbit is, net als bij alle andere nummers op Ray of Light, nagenoeg perfect. En Madonna staat niet bekend om haar fantastische vocalen, maar in dit nummer weet ze dat aardig te verbergen.

Maar waarom is dit nou zo’n begrafenisnummer? Dat komt allereerst door de etherische sfeer, maar meer nog door de tekst. Die gaat over een vrouw die wegrent van haar huis, van haar dagelijkse bestaan: I ran and I ran. Ze rent door de stromende regen naar een begraafplaats. Daar aangekomen gaat ze op de grond liggen en wordt ze opgenomen door de aarde. Hoe magisch-realistisch wil je het hebben?

And the ground gave way beneath my feet

And the earth took me in her arms

Leaves covered my face

Ants marched across my back

Black sky opened up, blinding me

Prachtig zingt ze dit. Orbit gooit er een trippelend riedeltje doorheen, waardoor je de mieren bijna over je rug voelt lopen. Het klinkt als een vredige dood, welkom geheten door de aarde. Eén worden met de natuur. Terug naar de elementen.

Uiteindelijk blijkt dat de hoofdpersoon op zoek was naar my mother who haunts me / even though she’s gone. En dat ze haar terugvindt in die aarde: And I smelt her burning flesh / her rotting bones/ her decay. Nu ze zeker weet dat haar moeder dood is, kan ze weer verder: I ran and I ran/ I’m still running today. Nog steeds achternagezeten door de herinnering aan haar moeder? Het is niet helemaal duidelijk.

Het doet er ook niet toe. Feit is dat Madonna met Mer Girl een bijzonder nummer heeft gemaakt over de dood, dat je doet huiveren van schoonheid.

Keuze Robin Wollenberg: K’s Choice – Dad (2000)

Deze is voor jou…

Zucht, daar zit je… leeg scherm en klaar om je blog te schrijven over de meest ondergewaardeerde begrafenissong. Ik haal nog eens diep adem, denk nog even na en laat de woorden als vanzelf uit mijn vingers glijden. Voor mij is er ook maar één liedje dat voor deze battle in aanmerking komt: K’s Choice – Dad.

Het verhaal begint voor mij 16 maart 2000. De millenniumbugs hebben we inmiddels overleefd en met een knalfuif heb ik het nieuwe jaar ingeluid, om op deze donderdag een afsluitend sollicitatiegesprek te hebben. Dat mijn vader op deze dag de uitslag van enkele onderzoeken krijgt in het ziekenhuis, is zeker zo belangrijk. Hij is al enige tijd niet lekker en ergens in januari/februari in het ziekenhuis beland, maar gelukkig wel weer thuis. Zo blij als een kind stap ik in de auto en bel naar huis; “Ik heb een nieuwe baan!” en ik kan mijn blijdschap niet onderdrukken. “Dat is fijn voor je” klinkt het enigszins somber aan de andere kant van de lijn en ik voel dat er iets niet klopt. “Kom je direct naar huis?” klinkt haast als een gebod en geheel tegen mijn natuur in gehoorzaam ik. Het voelt niet goed! Bij thuiskomst moet ik even gaan zitten en dan komt de boodschap. “Je vader is ziek en gaat niet meer beter worden…” Die woorden verstommen in een oorverdovende stilte. Het kan niet, het mag niet, het is zo oneerlijk.

Wat volgt zijn enkele maanden van chemo’s, ziekenhuisbezoeken op de meest gekke tijdstippen met de hoop dat het na de chemo’s beter moet gaan en we nog een tijd samen hebben. Het loopt allemaal anders, het gaat niet beter… het gaat helemaal niet beter! Als mijn vader ergens uit het niets roept dat hij niet dood wil, knapt er iets in mijn. Mijn ouders en ik, we huilen samen. Er is nog zoveel te doen, te zeggen, maar ik kan het niet. Wat ik ook probeer, ‘het’ gesprek durf ik niet aan.

Op 29 november 2000 overlijdt mijn vader, 58 jaren jong, en mijn god wat doet dat pijn! Dan komt het moment dat je samen de crematie moet gaan regelen. Wie willen er spreken? Welke muziek past bij hem, bij ons? En dat is het moment dat ik me realiseer dat ik nog zoveel tegen hem had willen zeggen, vragen die ik had willen stellen en antwoorden die ik nog had willen krijgen… Ik zoek naar de woorden om te zeggen dat het mij spijt dat ik als puber soms zo lastig kon zijn, dat een leugentje om bestwil toch niet zo goed voelde en dat ik van je hou. Ik kan de woorden niet vinden, totdat de muziek het antwoord geeft. K’s Choice – Dad vertelt precies dát, dat wat ik niet kan.
De laatste drie regels zeggen eigenlijk alles:

But you taught me how to value life
And what else do I need
I have a dad who watches over me

En voor wie mocht twijfelen of het daarna nog goed met mij gekomen is; het is goed gekomen, heel goed!

Bijna anderhalf jaar later kom ik pas toe aan de echte verwerking. Op een boot in de Cariben ontmoet ik een meisje dat dezelfde ervaring deelt en twee lange nachten praten we over onze gevoelens en ons verdriet. Iets wat ik tot dan toe maar moeilijk kon. Na deze gesprekken neem ik een drastisch besluit… mijn leven moet anders, IK moet anders. Een vriend van mij schreef ooit: “Van open zijn, wordt je dichter”. En het klopt! Door jezelf te openen kom je dichter bij de mensen van wie je houdt, om wie je geeft en wílt geven.

Loes heeft waarschijnlijk nooit geweten wat ze voor mij betekend heeft, maar zij heeft mij geleerd te leren van het verlies mijn vader, mijn gevoel/hart te laten prevaleren boven ratio, tranen te laten vloeien als het goed voelt, je ware IK te durven tonen. Het heeft daarna nog een tijdje geduurd, voordat ik ben geworden tot wie ik vandaag ben en wil zijn.

Dit blog is voor alle vaders die er niet meer zijn en nog elke dag gemist worden.

Dag lieve papa, ik hou van je…

Keuze Edgar Kruize: Eels – Skywriting (2003)

Een massage voor de rouwende ziel

Het blijft opvallend hoe vaak ik Eels als stokpaardje van stal haal zodra het gaat over ondergewaardeerde liedjes die de minst zonnige kant van het menselijk bestaan bezingen. Droefsnoet Mark Oliver Everett, die in zijn eentje het kloppend hart van Eels vormt, heeft in zijn leven dan ook de grootst mogelijke bak ellende over zichzelf uitgestort gekregen en heeft dat zoals het een goed kunstenaar betaamt gebruikt om wonderschone (doch soms hartverscheurende) kunst te maken.

Vanuit het thema ‘begrafenis’ komen dan al snel tracks langs uit de periode van het langs de bodem van de menselijke emotieput scherende album Electro-Shock Blues. Zoals het hartverscheurende Going To Your Funeral, Pt.1 dat pijnlijk accuraat de onmacht beschrijft die je voelt zodra iemand die je lief hebt is verworden tot slechts wat resten in een houten kist, klaar om hetzij de grond, dan wel de crematieoven in te gaan. Of b-kantje Funeral Parlor, dat erg fraai beschrijft hoe tijdens een wake je gedachten af kunnen dwalen naar triviale zaken. Ook zo’n mooie is P.S. You Rock My World, over het besef dat het leven door gaat. Maybe it’s time to live, klinkt het. Zalvende woorden na zo’n bak ellende.

Vanwege het verwarrende begrafenisidee (kiezen we hier liedjes over een begrafenis? Of die je op je eigen uitvaart graag gedraaid wil hebben?) uiteindelijk toch gekozen voor een track die minder langs de ziel schuurt, die juist een heel mooie draai aan de dood geeft en daarmee de gepijnigde, rouwende ziel juist wat masseert. Het is een liedje dat schandalig genoeg is weggestopt op de soundtrack van de film Levity en daardoor vrijwel niemand is opgevallen tot het enkele jaren later op de Useless Trinkets verzamelaar verscheen; Skywriting.

Skywriting is een lieflijk liedje, dat inhoudelijk angstig dicht aan ligt tegen Marco Borsato’s Afscheid Nemen Bestaat Niet, dat overigens enkele maanden later verscheen. Het thema zal destijds wel in de lucht gehangen hebben ofzo. Hoe dan ook, waar laatstgenoemde verdrinkt in het bombast, vals sentiment en de kromme zinsbouw, houdt Eels het simpel en doeltreffend. Waardoor het duizendmaal zo hard binnenkomt. Gitaartje, harmonium. Her en der een pingeltje xylofoon, naar het zich laat aanhoren, en dat is het dan. Met daar overheen de introvert en berustend gezongen tekst vanuit het perspectief van de overledene. Een tekst die laat weten dat het goed is en de rouwenden op aarde achterlaat met de boodschap dat ze vooral niet in hun verdriet moeten blijven hangen.

Go on, you’ve got places to be

So many things to see

Don’t worry about me

I’m already where I should be.

Keuze Victor Romijn: Röyksopp – Triumphant (2005)

Het perfecte nummer om mijn begrafenis mee te openen, nog voor de eerste speech

Omdat december nog zo ver weg is en wij van Ondergewaardeerde Liedjes het hele jaar door verontwaardigd zijn, besloten we dat het tijd was om nóg maar eens een lijstje samen te stellen.

Deze keer bleven we binnen de landsgrenzen en hielden we niet de Top 2000, maar de Enige Echte Nederlandse Top 40 aan als criterium voor waardering.
Ruim 300 mensen waren net als wij boos dan wel verdrietig over het ontbreken van menig vaderlands pareltje in alle 2.500 edities van de ‘lijst der lijsten’. Zo ontstond de NO99, de lijst met meest ondergewaardeerde Nederlandse liedjes.

Harde keuzes
Wat verwacht je van zo’n lijst? Dat hangt natuurlijk af van de keuzelijst die je de deelnemers presenteert. We co-creëerden weer een kloeke sheet met dik duizend songs. Omdat er wel een paar miljoen polderpopliedjes zijn die op single verschenen en nooit de Top 40 haalden, moesten er ook deze keer harde keuzes worden gemaakt. Je zou zonder problemen een ondergewaardeerde smartlappenlijst, kleinkunsthitparade of dancelijst kunnen maken, maar wij kozen voor een vrij algemene aanpak. De nadruk lag wel op artiesten die wij wel voor ons zagen op een Pinkpop, Lowlands of ander festival. Met iets meer artiesten uit de recente decennia dan uit de ’60′s en ’70′s. Eén vrije keuze voor liedjes die we over het hoofd hadden gezien.

Verbazing
Dat de Urban Dance Squad hoge ogen zou gooien, vermoedden we wel. Alleen hadden we eerder Deeper Shade Of Soul helemaal bovenaan de lijst verwacht (werd uiteindelijk nummer 14) dan de verrassende nummer 1: Demagogue.
De nummer 2, Het Regent Zonnestralen, is typisch zo’n nummer waarvan zo ongeveer iedereen denkt dat het een dikke hit was. Hetzelfde geldt voor Oude Maasweg (4) en Avond (19). Stuk voor stuk Top 2000-klassiekers, maar zonder Top 40-notering. Die verbazing leverde hoge noteringen in de NO99 op.

Green Lizard
En hoe zat het met de fanclubs? Ook deze keer lieten ze van zich horen. Green Lizard (nota bene vooral actief in de jaren ’90), De Kift en The Nits hadden de meest effectieve lobby en wisten hun fans via Facebook en fansites te mobiliseren.
Voor zover wij konden nagaan niet gestuurd door fanclubs, maar wel het vaakst aangetroffen in de eindlijst: Urban Dance Squad (6 keer) en Johan (5 keer). Een aantal artiesten haalde de NO99 met drie nummers: The Nits, De Kift, Blaudzun, Acda & De Munnik, De Staat, De Dijk, Bettie Serveert en The Scene.

Eindelijk een Top 40-hit!
Verder blijft het leuk om nummers in een lijst terug te zien die je daar nooit zou verwachten. Het zes seconden durende Nee’s Niks bijvoorbeeld, of het blijkbaar niet vergeten Noisy Town. Zie de blijdschap van een van de makers:

Eindelijk een Top 40 notering. De eindbazen van de NO99 | Ondergewaardeerde Liedjes fastm.nl/17tq8c1

— erwin blom (@erwblo) 7 juni 2013

Ook opvallend: de eeuwigheidswaarde die veel samenstellers al toekennen aan Jacco Gardner en Mister and Mississippi. Acts waar een half jaar geleden nog nauwelijks iemand van had gehoord.

We danken iedereen weer voor het enthousiasme, het stemmen en de op- en aanmerkingen! Nagenieten doe je met de Spotify-lijst.

En dus zijn we er best een beetje trots op dat Demagogue de lijst van Nederlands Ondergewaardeerde  99 aanvoert. Ruim 300 muziekliefhebbers brachten na onze oproep hun stem uit op ruim 1.000 liedjes van Nederlandse bodem die nooit de Top 40 haalden.

Hieronder vind je de volledige lijst. Onze vrienden van Digimuziek waren weer zo aardig om er een Spotify-lijstje van te maken:

Stefan Koopmanschap zendt bovendien de top 50 uit, en wel tijdens een speciale aflevering van Skoopavond op On Air Radio, op 13 juni van 20.00 tot 24.00 uur.

1. Urban Dance Squad – Demagogue

Typisch gevalletje van de rock / hiphip cross-over die Urban Dance Squad zo typeerde in de jaren negentig. Eerlijk is eerlijk: als wij ons geld op een liedje van Rudeboy en zijn band hadden mogen inzetten, dan hadden we gekozen voor doorbraaksingle Deeper Shade Of Soul, die zelfs de 21ste plaats haalde van de Billboard Top 100. Maar voor Demagogue doen we het ook. Zeker weten!

Overigens is Urban Dance Squad de hofleverancier van de NO99, met maar liefst 6 liedjes.

2. Acda & De Munnik – Het Regent Zonnestralen

Ook die zagen we wel een beetje aankomen. Samen met Smoorverliefd van Doe Maar een liedje dat wel ons collectieve bewustzijn heeft gehaald, maar om de een of andere reden nooit de lijst van 40 populairste singles van Nederland.

3. Johan – Tumble And Fall

Als je kiest voor een lijst van liedjes die nooit de Top 40 hebben gehaald, dan krijg je automatisch met Radio 538 te maken. Hoe dat zo? Sinds 1993 wordt de lijst uitgezonden door dit radiostation, daarvoor was hij te horen bij 3FM. Als er één band is die de gemiddelde 3FM-luisteraar wel kent, maar die zelden of nooit zal worden gedraaid op 538, dan is het Johan wel.

Tumble And Fall van hun legendarische album Pergola heeft dan ook niet voor niets een plekje in de top 3 van de NO99 gehaald.

4. Amazing Stroopwafels – Oude Maasweg

Een vaste waarde in de Top 2000; in 2007 behaalde het liedje zelfs de 17de plek van deze lijst. De Top 40 heeft het liedje echter nooit gehaald.

5. Green Lizard – Autumn

Ontbrak bijna op geen festival in de jaren negentig. De fans van deze Tilburgse band hebben (via een Facebook-oproep) de band in de top 5 van de NO99 weten te krijgen. Hoewel Idols, X Factor en The Voice in 2000 nog niet bestonden, zou Autumn zomaar over de tragiek van dit soort talentenjachten kunnen gaan.

6. Moss – I Apologise (Dear Simon)

Op de valreep van de zeroes bracht Moss het album Never Be Scared / Don’t Be A Hero uit. Dat werd met luid gejuich binnengehaald: ’Parel van de hedendaagse Nederpop’, ‘in alle opzichten een meesterlijk album’, ‘de top van de Nederlandse gitaarpop’ (verzameld door Rolf Bosboom). I Apologise is verreweg het bekendste liedje van de band.

7. De Kift – Nauwe Mijter

Je zou ze een ‘niche-band’ kunnen noemen. Feit is dat De Kift een trouwe aanhang heeft verworven met haar mengeling van rock, pop, fanfare en punk. Deze fans hebben er ook voor gezorgd dat Nauwe Mijter de top 10 heeft gehaald. Roggebrood is goed, het hoeft geen koek te zijn. 

8. Bettie Serveert – Palomine

Gitaarband die sinds de jaren negentig furore in binnen- en buitenland. Het laatste album werd begin dit jaar zo goed ontvangen, dat we een battle aan de band hebben gewijd destijds.

9. Nits – The Train

Samen met Acda & De Munnik de enige artiest in de top 10 die regelmatig de Top 40 heeft gehaald. Nescio en In The Dutch Mountains waren hun grootste hit. Waarom het prachtige The Train de Top 40 niet haalde, zal een raadsel blijven.

10. Blaudzun – Elephants

De jongste single uit de top 10 van de NO99; al vlak na het uitkomen van Blaudzun’s Heavy Flowers in 2012 waren de critici het erover eens dat dit een van de betere cd’s van Nederlandse bodem van de afgelopen jaren was. Elephants en Flame On My Head waren de belangrijkste singles.

11. Spinvis – Bagagedrager

12. De Dijk – Dansen Op De Vulkaan

13. Doe Maar – Smoorverliefd

14. Urban Dance Squad – Deeper Shade Of Soul

15. De Raggende Manne – Poep In Je Hoofd

16. Johan – Day Is Done

17. A Balladeer – Swim With Sam

18. Prodigal Sons – You Still Think

19. Boudewijn de Groot – Avond

20. De Dijk – Binnen Zonder Kloppen

21. Racoon – Feel Like Flying

22. De Raggende Manne – Nee ‘s Niks

23. Green Lizard – Turn Around

24. Bettie Serveert – Kids Alright

25. Johan – Everybody Knows

26. Krezip – Won’t Cry

27. The Scene – Rigoreus

28. Urban Dance Squad – Fastlane

29. Voicst – Everyday I Work On The Road

30. De Kift – Beguine

31. De Staat – Sweatshop

32. Van Dik Hout – De Stilte Valt Zo Hard

33. Eton Crop – Noisy Town

34. Boudewijn de Groot – Verdronken Vlinder

35. Frans Halsema – Voor Haar

36. Peter Pan Speedrock – Go Satan Go

37. Skik – ‘t Giet Zoas ‘t Giet

38. The Gathering – Strange Machines

39. Nits – Home Before Dark (Live)

40. Blaudzun – Flame On My Head

41. Spinvis – Smalfilm

42. Caesar – Situations Complications

43. Daniël Lohues – Annelie

44. De Kift – Almanak

45. De Staat – The Fantastic Journey Of The Underground Man

46. Gotcha! – Words And Music From Da Lowlands

47. Junkie XL – Saturday Teenage Kick

48. Splitsing – Wind En Zeilen

49. The Scene – De schaduw Van Het Kruis

50. Tröckener Kecks – Het Komt Nooit Meer Goed

51. Van Dik Hout – Meer Dan Een Ander / Laarzen Aan Mijn Voeten

52. Nits – Giant Normal Dwarf

53. Anne Soldaat – Maybe

54. Peter Koelewijn – KL204 (Als Ik God Was)

55. Daryll-Ann – Surely Justice

56. Bettie Serveert – Tom Boy

57. Johan – Pergola

58. De Jeugd Van Tegenwoordig – Hollereer

59. Rowwen Hèze – November

60. Anouk – Mood Indigo

61. Blaudzun – Quiet German Girls

62. Bertolf – Mary

63. MAM – Maternité

64. De Dijk – Als Het Golft

65. Urban Dance Squad – No Kid

66. Kik – Simone

67. De Heideroosjes – Klapvee

68. Postmen – Crisis

69. BLØF – Niets Dan Dit

70. Acda & De Munnik – Ol’ 55

71. Tim Knol – When I Am King

72. Racoon – Blue Days

73. Coparck – A Good Year For The Robots

74. De Heideroosjes – Iedereen Is Gek (Behalve Jij)

75. Eefje De Visser – De Stad

76. Jan Rot – Counting Sheep

77. Golden Earring – The Devil Made Me Do It (Live)

78. Acda & De Munnik – Schoolplein

79. Johan – Oceans

80. Mister And Mississippi – Northern Sky

81. Frank Boeijen Groep – Hier Komt De Storm

82. The Ex & Tom Cora – State Of Shock

83. ALquin – Wheelchair Groupie

84. Urban Dance Squad – Burocrate of Flacco Street

85. Kyteman’s Hiphop Orchestra – She Blew Like Trumpets

86. Flinke Namen – Wolken

87. Jacco Gardner – Clear The Air

88. De Staat – Wait For Evolution

89. The Scene – Samen

90. Ellen ten Damme – Het Regende Zon

91. De Heideroosjes – Ik Wil Niks!

92. Goede Doel – In ‘t Leven

93. Eboman – Donuts With Buddah

94. Krezip – Everything And More

95. MAM – Ontwik

96. C-mon & Kypski – Make My Day

97. Textures – Drive

98. Rowwen Hèze – Auto, Vliegtuug

99. Urban Dance Squad – Routine

Het voelt verleidelijk om hier de loftrompet te steken over het niveau van de Belgische muziekscene, maar laten we dat maar niet doen. Muziek is een kwestie van smaak, en soit, ook Kane is een smaak.

In plaats daarvan bezingen we de meest ondergewaardeerde liedjes uit België. Eén bijdrage is trouwens van een Belgische blogger. Raad maar welke!

Keuze Roland Kroes: Gorky – Mia (1992)

Het B-kantje dat ooit de Tijdloze 100 aanvoerde

België. Land waar mensen steeds giecheliger over doen naarmate ze verder van de Nederlands-Belgisch grens wonen. Natuurlijk ten onrechte. Zeker in de jaren ’90, toen België veel meer fatsoenlijke bands had, die ook nog eens hits opleverden. Alleen meestal alleen in België. Gorky is een lichtend voorbeeld daarvan. Mia stond op de B-kant van de single Soms Vraagt Een Mens Zich Af. Die A-kant is een leuk nummer, maar niet baandoorbrekend. Mia raakt een gevoeliger snaar. In heel Vlaanderen, trouwens. Want Mia is een vaste waarde in de Tijdloze 100 en voerde de lijst zelfs 3x aan, midden in de 00′s.

Wie Mia precies is, wordt niet helemaal duidelijk. Maar ze haalt de ik-persoon uit de put. Staat hem bij. Een moeder Theresa-achtige figuur, misschien. Dat doet ze zonder veel opsmuk: “Mensen als jij moeten niet moeilijk doen. Geef ze een kans voor ze stom gaan doen”. Die aanpak klinkt door in het nummer. 3 coupletten, waarvan er 1 nog een keer terugkomt en 3 keer het refrein. Intussen gaat de bezwerende gitaar gewoon door.

Niet moeilijk doen.

Keuze Edgar Kruize: Moondog Jr. – Shall I Let This Good Man In (1995)

De man van het rauwe kantje die met zijn zijprojectje nog nét iets verder ging

Een creatieve stoelendans met artiesten. Zo kan je de Antwerpse muziekscene van midden jaren ’90 wel omschrijven. Zo’n beetje iedere artiest had naast een ‘hoofdband’ nog talloze zijprojecten en als er een band was die even een bandlid te kort had, dook er altijd wel weer een collega uit een andere band in dat gat.

De absolute goden van die scene waren (wat wil je, met zo’n bandnaam) de mannen van dEUS. Met toen nog onder meer Stef Kamil Carlens in de gelederen. Carlens vertegenwoordigde binnen dEUS het wat rauwere kantje, de gekte in de muziek werd door zijn toedoen verder versterkt. Hij wist op de populariteit van dEUS prima mee te liften door tegelijkertijd zijn ‘bijproject’ Moondog Jr. onder de aandacht te brengen. Een band die – voordat Carlens dEUS definitief verliet en zijn band verder ging onder de naam Zita Swoon – nog net even iets rauwer en gekker was, maar ook goeddeels dezelfde doelgroep aansprak met prima nummers als Moonsong, TV Song en  Ice Guitars. Ach, waarom slechts een paar noemen. Heel het album Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat is te gek. Gaat dat horen. Nu!

En zet ‘m dan even harder zodra track 10 in zicht komt; Shall I Let This Good Man In. Een track die met een gospelorgeltje start en waarover een iets verwarrende tekst wordt gekalkt die lijkt te gaan over het onvermogen van een kluizenaar om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar het is nogal cryptisch allemaal. Dat maakt het zo’n 18 jaar later nog steeds intrigerend om naar te luisteren.

Keuze Freek Janssen: dEUS – Instant Street (1999)

Komt live prima uit de verf. En het piept, wringt, kraakt en schuurt.

dEUS kan iets wat geen enkele andere band kan. Of althans, niet zo goed. dEUS is de yin in de yang en andersom. Als je wilt begrijpen wat ik bedoel, luister eens naar Gimme The Heat en houd je adem in rond 4:02 minuten. Wat een melancholisch en zelfs wrang liedje was, breekt ineens open en de zon gaat schijnen.

Die tegenstrijdigheid zit in élk dEUS-liedje. Vroeger ging ook in bijna elk liedje een keer de knop om, al was het maar voor even. Dat een middle-of-the-road-achtig liedje als Little Arithmetics ontaarde in complete chaos. Sinds hun comeback in 2005 is die paradox in de muziek van dEUS subtieler geworden. Het zit nu niet meer in een onverwachte wijziging van majeur naar mineur, maar in een onheilspellende ondertoon in een zomers liedje, zoals bij The Soft Fall.

Hoewel dEUS in België een godenstatus heeft, komen ze in Nederland niet versie dan een cultstatus. Ik denk dat ik daar vrede mee heb. Het is nu eenmaal geen band die hits scoort – als ze ooit één kans hebben gehad, dan was het met het prachtige en toegankelijke Nothing Really Ends.

dEUS is zelfs geen live-band. Voor een stadion of een festival is hun muziek te intiem, voor een poppodium zijn Tom Barman en zijn vrienden iets te afstandelijk. Er is één liedje waarvan ik tijdens een concert van dEUS altijd volledig van uit mijn plaat ga. Bovendien belichaamt het perfect de tegenstrijdigheid in de muziek van de band uit Antwerpen.

Instant Street gaat over de kleine irritaties in een relatie. Het liedje begint als een country-song, met een dito gitaartje. In het refrein wordt het een beetje zalvig, maar dat komt vooral door de stem van Craig Ward, die veel zang op het album The Ideal Crash voor zijn rekening neemt.

Maar waarom ik vind dat Instant Street deze battle moet winnen, is die gitaarriff na het tweede refrein. Een riff die begint alsof er niks aan de hand is en prima in een country-liedje past. Opeens gebeurt er iets, en dat is typisch dEUS – en zooo briljant. Die riff begint te wringen, piepen, schuren en kraken. Ondertussen zwelt de rest van de band (drum, bas, slaggitaar) aan en wordt dreigend. This time I’ll goooo, zingt Tom Barman. Het is voorbij met de relatie.

Er is één dEUS-liedje dat ik live beter vindt dan ‘op de plaat’, en dat is Instant Street. Zelfs in de nieuwe bezetting, met Mauro die de plek van Craig Ward heeft ingenomen. Instant Street is een feest bij elk optreden.

Luister naar het beste live-liedje van de beste band van België.

P.s.: U moet weten dat ik:

1. Al een groot dEUS-fan ben sinds Worst Case Scenario uit ’94
2. Daarover al iets te vaak heb geschreven op Ondergewaardeerde Liedjes
3. De keuzes van de verschillende bloggers voor deze battle al weken nauwgezet volg. Minstens drie hebben overwogen om voor dEUS te gaan, maar kozen uiteindelijk toch iets anders.

Als je 1 en 3 bij elkaar optelt en daar 2 van aftrekt, dan blijft er nog een positief stemadvies voor dEUS over. Anders gezegd: ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen als er een battle over België verschijnt waarin dEUS niet voorkomt. Ook al zou ik ook graag de keuze hebben gehad voor een ander liedje. Zoals Silver van Metal Molly, I Lie Myself To Sleep van Sir Yes Sir, TV Song van Moondog Jr, My Heroics, Part One van Absynthe Minded en The World Is Gonna End Tonight van School Is Cool.

Zo. Heb ik ze toch genoemd .

Keuze Els Lamberts: Millionaire - Champagne (2001)

Lekker vuil. Meer moet dat niet zijn.

Belgische bands… Hmmm. dEUS of Evil Superstars, denk je dan. Of Triggerfinger misschien? Stuk voor stuk groepen die al minstens één keertje de revue passeerden en die je bovendien ook niet meteen ‘ondergewaardeerd’ kunt noemen. De muzikant waarover ik het vandaag wil hebben, is dat wat mij betreft wel. Je hoeft niet gek veel verder te denken dan Tom Barman of Mauro Pawlowski, om uit te komen bij Tim Vanhamel. 36, maar al een eeuwigheid in de Belgische rock scene. Lid van Evil Superstars: check! Lid van dEUS: check!

Vanhamel is Limburgser dan fruitvlaai, maar ademt rock & roll. Hij is cool as f*ck en tegelijk immer sympathiek. Maar hij is bovenal een supertalent. Ik heb even getwijfeld. Zou ik gaan voor één van de ingetogenere, melancholische nummers uit zijn solo-album ‘Welcome to the Blue House’? Het heerlijk retro Until I Find You misschien? Of toch het hardere werk?

Uiteindelijk kwam ik uit bij Champagne van Millionaire. De groep die hij in 1999 oprichtte, na zijn passages bij bovengenoemde bands. Ja, Champagne is het bekendste nummer uit hun debuutalbum Outside the Simian Flock. Je zou het zelfs hun grootste hit kunnen noemen. En toch hoor ik het bijna nooit voorbijkomen op de radio. Zonde eigenlijk, want het is een steengoed nummer. Vanhamel hoor je pas na een minuut of twee, maar tegen dan heb je al zijn heerlijk vet gitaarwerk achter de kiezen. Het is een lekker vuil nummer, met een fantastische riff. Een nummer dat net op tijd stilvalt om dan weer verder te knallen.

Meer moet dat niet zijn.

Nog niet helemaal overtuigd? Geloof dan die andere rockheld, Josh Homme genaamd. Hij producete ‘Paradisiac’, de tweede en (voorlopig?) laatste Millionaire-plaat, én vormde samen met Vanhamel en Jesse Hughes de oorspronkelijke ‘Eagles of Death Metal’. Als dat geen referentie is!

Keuze Karin de Zwaan: Eva de Roovere en Gerry de Mol – Op Een Hoopje (2004)

Klein en bloot

Eva de Roovere kennen we in Nederland voornamelijk van haar hit Slaap Lekker (Fantastig Toch) met Diggy Dex, een rapbewerking van haar eigen nummer Fantastig Toch. Dit nummer komt van haar eerste eigen album De Jager. Twee jaar voor dit album verscheen Kleine Blote Liedjes, een albumsamenwerking tussen Eva en Gerry de Mol. Een album dat je eigenlijk in zijn geheel ondergewaardeerd zou kunnen noemen. Het staat vol prachtige kleine liedjes. Voor deze battle nodig ik jullie uit om Op Een Hoopje te beluisteren.

Waarom juist dit nummer? Het is het enige nummer van heel het album dat op YouTube staat, op Spotify vind je het ook niet terug. Op Een Hoopje was in België een radiohit, hier hebben we het amper gehoord. Een luisterliedje met kleinkunstbodem.

Keuze Eric van den Kieboom: Arid – Words (2007)

Een nummer dat niet eens een gitaarsolo nodig heeft

In 2007 werkte ik een half jaar in Bladel. De zender die in die regio het beste ontvangst had was Studio Brussel, en elke woensdagmiddag op weg naar huis luisterde ik De Afrekening. De plaat die sinds die tijd altijd is blijven hangen en onmiskenbaar het beste wat onze zuiderburen ooit gebracht hebben, is Words. De zuivere stem van Jasper Steverlinck en dat loopje maken deze plaat tot een topper. En dan heb ik het nog niet over die openingszin gehad,

I know how you feel. You’re still hopeful for something real.

In al zijn eenvoud is het gewoon een prachtig nummer, geen gitaarsolo of wat dan ook heeft dit nummer nodig. Dit is gewoon zo’n nummer dat je pakt en nooit meer los laat.

Om de een of andere reden moet ik bij het horen van dit nummer altijd hier aan denken.

Keuze Erik Molkenboer: Girls In Hawaii - Sun of the Sons (2008)

Walen die niemand kent

Eindelijk verdedig ik weer eens een bandje dat ondergewaardeerd is om de beste reden: omdat niemand het kent in Nederland. En dan komt dat bandje ook nog eens uit Wallonië. We hebben het hier over Girls In Hawaii, een sympathiek indiebandje, dat vijf jaar geleden een heel fijne plaatje uitbracht, bomvol sterke popliedjes: Plan Your Escape. Ik zag ze indertijd in een half lege kleine zaal van de 013, met in het voorprogramma een nog volledig onbekende Blaudzun. Een optreden dat naar meer smaakte, maar sindsdien bleef het stil rondom de Girls (waarschijnlijk omdat de drummer drie jaar geleden overleed).

Tot dit jaar, toen er een nieuwe single verscheen in de vorm van Misses (zo te lezen ook een ode aan diezelfde drummer). Één ding maakt dat liedje duidelijk: qua stijl zijn ze niets veranderd in vijf jaar. Luister maar eens naar Sun Of The Sons, het liedje dat ik koos voor deze battle.

Keuze Robin Wollenberg: Novastar – Making Waves (2009)

Vanwege dat exclusieve concert, waar ik bij was dankzij mond-op-mond-reclame

Bij België en muziek doemen er vele mooi bands op, denk alleen al aan dEUS, Triggerfinger of K’s Choice. Maar ook aan veel pulp zoals Eddy Wally, K3, Clouseau en velen anderen. Menigeen zal mij die laatste opsomming wellicht moeilijk kunnen vergeven. Maar hey, dat is een kwestie van smaak hè.

Het gekke is dat ik ook gelijk denk aan Novastar; de artistennaam van singer/songwriter Joost Zweegers. En dat is raar. Want eigenlijk is Joost een beetje van ons, van Nederland dus. Geboren in Sittard woonde hij van zijn derde tot zijn zeventiende in Neerpelt (België) om daarna weer naar Eindhoven te verhuizen. Inmiddels woont Joost weer in België en daar komt waarschijnlijk mijn associatie vandaan. Gezien zijn lange verblijf bij onze zuiderburen, word Novastar (al dan niet terecht) door de velen als Belgisch bestempeld. Wat mij betreft verdient hij daarom een plek in deze battle.

Ik ben al langer fan van de muziek van Novastar, maar werd echt echt gegrepen bij een try-out voor zijn destijds nieuwe tour voor het album Almost Banger. Het verscheen in 2008 en de enige en grootste hit was Because (hoogste notering nummer 24 in Nederland en 14 in België). Voor zijn tour gaf hij een try-out in de Ekko in Utrecht op een druilerige zondag. Geen voorverkoop, geen grote affiches, slechts door mond-op-mond reclame van de medewerkers van de Ekko kon ik dit unieke concert bijwonen. Uitverkocht was het niet, maar zo’n 150 vrienden en bekenden vulden de zaal. Het gaf een unieke en ontspannen sfeer, die tot een prachtige muziek avond leidde.

Het mooiste nummer van het album Almost Banger is helaas nooit op single verschenen, maar wat een pareltje is dit!! Ik heb het over Making Waves. Prachtig, mooi en eenvoudig nummer dat je bij de keel grijpt en je niet meer lost laat… luister en beoordeel vooral zelf.

En voor wie Novastar iets te soft vindt en meer into dance is, deze toegift:
Ferry Corsten featuring Novastar – Because

Keuze Marèse Peters: Triggerfinger – All This Dancin’ Around (2010)

Heerlijke herrie waarvan de vullingen uit je kiezen schieten

Zijn Belgen sexy? Nee. Slaan Belgen met hun vuist op tafel? Nee. Dragen Belgen strakgesneden maatpakken en Italiaanse schoenen? Nee. Des te verbazingwekkender is het dat Triggerfinger uit België komt.

Het driemanschap, bestaande uit Mario Goossens (drums), Paul van Bruystegem (bas) en Ruben Block (zang/gitaar), staat bekend om zijn waanzinnige live-optredens. Met zijn drieën maken ze zo veel heerlijke herrie dat de vullingen uit je uitgeboorde gaatjes schieten. Over met de vuist op tafel slaan gesproken.

Frontman Ruben Block is de enige man ter wereld die een baard draagt en tegelijk sexy blijft. En dat heeft alles te maken met zijn strakke pakken, zijn fraaie stemgeluid en de manier waarop hij zijn gitaar bespeelt: beestachtig en gracieus tegelijk.

Dat ze faam verwierven met hun fenomenale uitvoering van een middelmatig discohitje, moge bekend zijn. Maar als je nooit hebt geluisterd naar wat er nog meer uit de koker van Triggerfinger komt, dan doe je jezelf tekort.

Voor deze battle had ik elk willekeurig nummer van dit drietal kunnen kiezen. Ze zijn namelijk allemaal even goed. Dit fabuleuze nummer  komt live wat langzaam op gang en is dus minder geschikt om jou als lezer van deze battle ervan te overtuigen dat je erop moet stemmen. Daarom kies ik voor All This Dancin’ Around, op Lowlands 2012 goed voor een memorabel crowdsurfmomentje.

Ik ga niks lelijks zeggen over Selah Sue, noch over het liedje. Zij heeft een apart stemgeluid en het liedje komt uit een Häagen-Dazs-reclame – en daar wil ik het graag bij houden, dank u.

Spoonful is een legendarisch blues-liedje van Howlin’ Wolf, waarvan wel vijftien covers op Wikipedia terug te vinden zijn. Maar mijn favoriete staat er niet bij, en dat wilde ik graag even rechtgezet hebben.

Daarvoor moet ik even terug naar 2002, het jaar van Norah Jones. Ik sta in mijn favoriete platenzaak in Maastricht te neuzen door de bakken, als ik een liedje van Norah Jones door de speakers hoor, dat me meer aanspreekt dan de meeste nummers op haar eigen cd. Maar het is onmiskenbaar Norah Jones. Navraag bij een medewerker van de platenzaak leert dat het om een nummer van Charlie Hunter Quartet gaat. Op de cd Songs from the Analog Playground zingt de Canadese zangeres twee liedjes: More Than This (een subtiele cover van Roxy Music) en Day Is Done (van Nick Drake).

Ik weet eigenlijk niet eens of er überhaupt wel originele liedjes op de cd van Charlie Hunter staan. Maar het maakt me ook niet veel uit; dit jazz-album is nog altijd een van mijn favoriete late night-cd’s, samen met Chet Baker Sings. Luister eens naar die prachtige versie van Spoonful.

Met die práchtige, soulvolle stem van Theryl De Clouet.

Klopt!

Maar de ene breuk is de andere niet. Soms zwelg je in zelfmedelijden en kun je aan niks anders kunt denken dan aan je verloren liefde, hoe hij of zij nu bemind wordt door een ander.

Dit keer willen we het eens hebben over liedjes vol wrok, haat en minachting. Gewoon, omdat dat vaak interessante kunstwerkjes oplevert.

Keuze Bart Nijman: Fleetwood Mac – Go Your Own Way (1976)

Die live-uitvoering: alsof Stevie Nicks ieder moment zal ontploffen en haar tamboerijn op haar ex stuk gaat slaan

Break up songs. De eerste gedachte is aan verbroken liefdesrelaties. Pijn, schelden, vloeken, haten, huilen, alles. Minder snel denk je aan gespleten bands. Artiesten die zichzelf en elkaar niet meer uit konden staan, niet meer door dezelfde deur konden, elkaar tot op het bot gingen haten. Sommigen hielden vol, anderen vielen om en namen de hele band mee.

Mick Jagger en Keith Richards spreken volgens de overlevering al jaren niet meer met elkaar buiten het podium of de studio – maar hun Rolling Stones zijn too big to fail. Roger Waters verliet medio jaren ’80 wat toen de grootste band op aarde was – en zag zijn bandgenoten nog een vol decennium doorploeteren alvorens de stekker uit Pink Floyd ging. En Lindsey Buckingham en Stevie Nicks van Fleetwood Mac overwonnen hun stormachtige liefdesaffaire en zijn goede vrienden die nog altijd barkruk en podium (maar niet langer het bed) met elkaar delen. Maar daar moest wel heel wat hartenzeer voor worden overwonnen.

Devastation leads to writing good things, zei Fleetwood Mac-zangeres Stevie Nicks ooit tegen Rolling Stone over Go Your Own Way (1976).

I very much resented [Lindsey Buckingham] for telling the world that ‘packing up, shacking up’ with different men was all I wanted to do, legde ze uit. He knew it wasn’t true. It was just an angry thing that he said. Every time those words would come onstage, I wanted to go over and kill him. He knew it, so he really pushed my buttons through that. It was like, ‘I’ll make you suffer for leaving me.’ And I did.

In een live-opname uit 1977 is de hoop opgelopen emotionele spanning tussen Nicks en Buckingham bijna tastbaar. Een openingszin als Loving you isn’t the right thing to do klinkt wellicht voor velen herkenbaar, maar wie de clip er bij bekijkt, ziet hoe persoonlijk dit nummer is. Lindsey Buckingham die zich met felle toewijding en zonder op te kijken op zijn gitaar staat uit te leven op het nummer, Stevie Nicks die het refrein op de voorgrond meezingt met een uitdrukkingsloze blik in haar ogen.

Opwellende tranen?

Tijdens een solo van Buckingham kijkt ze in zijn richting. Je ziet haar op de rug, maar in haar hele houding is een ingehouden emotie te zien, alsof ze ieder moment zal ontploffen en haar tamboerijn op haar ex stuk gaat slaan. Later tijdens het nummer zie je haar echter toch wat moeizaam grijnzen, op een manier die ‘wat kan mij het ook allemaal nog schelen’ uit lijkt te drukken. Als de band zich rond het drumstel van Mick Fleetwood verzamelt om het lied naar een einde te spelen, verdwijnt Nicks naar een donkerder hoekje van het podium, waar ze vanuit het donker met haar tamboerijn boven het hoofd de grote onbereikbare pretendeert te zijn.

Of het kleine meisje met het gebroken hart, dat niet wil dat de wereld haar op deze manier ziet en in het donker wegkruipt nadat ze zojuist de hartverscheurende teksten van haar ex over zichzelf ten gehore heeft gebracht. Theatraler kan een breakup niet worden.

Keuze Sander van Buuren: Joy Division – Love Will Tear Us Apart (1980)

De donkere klanken en melancholische stem doen je hopen nooit in deze voelbare gemoedstoestand te belanden

Of Love Will Tear Us Apart in dit rijtje thuis hoort valt te betwisten. Het is tenslotte het meest succesvolle nummer van Joy Division. Naar mijn mening is de band rond zanger Ian Curtis echter in zijn algemeenheid zwaar ondergewaardeerd en heeft nooit de erkenning gekregen die het verdient. Wat het verhaal nog schrijnender maakt, is dat Ian Curtis het succes van Love Will Tear Us Apart  in 1980 zelf nooit heeft mogen beleven. Hij verhing zich enkele maanden daarvoor.

Waar het nummer exact over gaat is nooit helemaal duidelijk geworden. Vermoed wordt dat Ian Curtis zijn moeizame relatie met zijn vrouw Deborah beschrijft, met wie hij in scheiding lag (onder meer veroorzaakt door vreemdgaan van Curtis). Hoe dan ook: de donkere klanken van Joy Division en melancholische stem van Ian Curtis doen je hopen nooit in deze voelbare gemoedstoestand te belanden.

When routine bites hard,
And ambitions are low.
And resentment rides high,
But emotions won’t grow.
And we’re changing our ways,
Taking different roads.

Love, love will tear us apart again.

Nog even blijven hangen in deze melancholische sferen? Bekijk dan Anton Corbijn’s Control, een schitterend gemaakte film over het leven van Ian Curtis.

Keuze Ilona de Bok: The Beautiful South – A Little Time (1990)

Alle fases van de breuk in een nummer

Hoe herkenbaar. Die ruggegraatloze zak hooi staat voor je en boort zijn blik in je ogen. “Het ligt niet aan jou, maar aan mij. Jij bent geweldig maar ik heb tijd voor mezelf nodig.” Ugh, hoe cliché wil je het hebben. Als je van me af wilt met hard feelings dan moet je deze weg vooral inslaan.

Maar ja die hard feelings, die lijk je in de muziek alleen te horen van vrouwen. Ga maar na: You Oughta Know van Alanis Morissette, Caught Out There van Kelis, Nobody’s Wife van Anouk. Ons vrouwen wordt nogal wat onrecht aangedaan in de break-up-fase. En toch zijn dat niet mijn belangrijkste break-up-liedjes. Als puber met luduvudu zwelgde ik in de diepzinnige teksten van Kristin Hersh (The Letter, aanrader!) en Tori Amos. Door schade en schande wijs geworden, ben ik uitgekomen bij een beter gebalanceerd nummer. A Little Time van The Beautiful South toont alle fasen van het rouwproces aan het einde van een breuk.

Eerst de man die zegt dat hij het niet meer weet. Dat hij wat tijd nodig heeft, de vrouw wordt boos en vervolgens verdrietig. Man zet zijn zin door, vrouw wordt bozer en verdrietiger. Man beseft dat hij een fout begaat en wil terug. Vrouw is te pissig om zijn terugkeer te accepteren en beseft dat ze beter af is zonder hem. Zo… Huppetee, happy end! Zo maak je een einde aan een relatie.

Oh, en de clip is ook een absolute vermelding waard. Je ziet de resten van de gebroken relatie verbeeld en begrijpt acuut waar het allemaal begonnen en geëindigd is.

Keuze Freek Janssen: Hallo Venray – First Girl (1995)

Een loser die eindelijk eens de kans heeft om een meisje af te wijzen

Bot zijn tegen een meisje, omdat het kan – om voor deze ene keer eens niet de loser te zijn, maar de bully. Daar gaat het om bij First Girl van Hallo Venray.

Je moet weten dat het thema ‘losers’ nogal een dingetje is bij deze band. Niet voor niks heet hun debuut-cd You Don’t Hit A Guy With Glasses On. Er is weinig inlevingsvermogen voor nodig om te bedenken dat dit op zanger Henk Koorn (brilletje, staart, sullig type) slaat.

In de muziek van Hallo Venray wordt de loser vaak tot held verheven. Tuck The Man, onder de fans een van de favoriete tracks, gaat over een eenvoudige jongen die droomt van een carrière als acteur én van een meisje. Beide zal hij nooit krijgen.

First Girl komt van Merry-Go-Round. Het aanvankelijke succesje van Hallo Venray met de single Slow Change en hun memorabele optreden op Pinkpop is alweer een paar jaar geleden. De populariteit van de band daalt en Merry-Go-Round brengt daar geen verandering in.

Toch vind ik het nog altijd een van de beste Nederlandse albums van de afgelopen twintig jaar. Als er één cd is waarin het thema ‘losers en bully’s’ fraai is uitgewerkt, dan is het wel de cd met die rare hoes (laarzen in een koelkast). De helft van de liedjes gaat over de jongen die jammert over dat onbereikbare meisje (I Won’t Get You), de controle over zijn leven verliest (Grip) of volledig wordt meegesleurd in een leven waar hij nooit voor heeft gekozen (Merry-Go-Round).

Het prachtige aan Merry-Go-Round is dat we op deze cd nu ook de loser bekijken vanuit het perspectief van de pester, of degene die wél zijn leven op orde heeft. Dat komt mooi naar voren in het laatste nummer, Wasted Years. Hierin geeft Henk Koorn als zanger advies tegen een loser die tegen hem opkijkt. Zijn boodschap: zo geweldig is mijn leven ook weer niet, maar jij moet ook niet zo bij de pakken neer zitten.

Maar goed, First Girl dus. Wat ik zo mooi vind aan Hallo Venray, is de humor die in de muziek doorklinkt. Niet alleen in de teksten, maar van sommige liedjes heb je het idee dat de band het allemaal maar een beetje met een korreltje zout neemt. First Girl is zo’n liedje. Het is bepaald geen muzikaal hoogstandje, maar op een bepaalde maakt de lullige melodie de tekst juist extra pijnlijk.

Hier is een loser aan het woord die zelf eindelijk eens de kans heeft om een meisje keihard af te wijzen, en hij laat geen spaan van haar heel.

I read your letter, and I’m sorry to break your heart. I saw the words, they were all black and dark. I saw your writing, and it was bearly to read. Use a typewriter, if an answer is what you need.

And your not the first girl, that says she’s got a broken heart. And your not the first girl, who’s only thinking of, that it’s not fair that he had to go. But life doesn’t seem that fair at all.

Vooral die laatste zin: het leven is niet eerlijk, meisje. En dat zul je voelen ook.

Keuze Martijn Vet: Ben Folds Five – Song For The Dumped (1997)

Ik heb ruimte nodig. Kun je die cd die je geleend had nog even in de brievenbus doen?

“Ik heb wat ruimte nodig. Ik vind dat we onze relatie moeten heroverwegen. Wil je die cd die je van me had geleend nog even in de brievenbus komen doen?”

Wat te doen? De cd in tweeën gebroken in een gebruikte tissue wikkelen, samen met de bonnetjes van de etentjes waarop je haar trakteerde en van de iPod die je voor haar kocht. Briefje erbij: “Hier is je ruimte, bitch!”

Een en ander op een nachtelijk uur af komen leveren, met een laatste druk op haar deurbel. Nog een telefoontje erachteraan.

Nee, natuurlijk doe je dat niet. Je moet immers de wijste zijn. Niet altijd het laatste woord willen. Laten zien dat je een vent bent. Karakter tonen. Beseffen dat het voor haar ook niet makkelijk is. Toegeven dat jij ook fouten hebt gemaakt. Inzien dat het toch al niet veel meer voorstelde.

Muziek dus! Niet die verrekte cd van haar, die je keurig in een envelop doet met een briefje “Bedankt voor de fijne tijd.”

Ik geloof niet dat Ben Folds met oprecht liefdesverdriet zat toen hij Song For The Dumped schreef. Daarvoor is het liedje te lichtvoetig en te humoristisch.
Maakt niet uit. Het is wel de lompe knaller die je op zo’n moment nodig hebt. Naast dit juweeltje en dit hoogstandje natuurlijk.

Het is een fase. Maar wel een belangrijke.

Keuze Edgar Kruize: Eels – I’m Going To Stop Pretending That I Didn’t Break Your Heart (2005)

Wat er na na jaren blijft hangen als je de gevoelens van je ex niet serieus hebt genomen

Waar twee uit elkaar gaan, is het meestal ‘de ander’ die schuld heeft aan het mislukken van de relatie. Zelden – en zeker niet als de breuk nog vers is – zal iemand zelf direct het boetekleed aantrekken. De meeste ‘break-up’ liedjes worden geschreven in het heetst van de strijd. Op het moment dat hetgeen ooit liefde was is omgeslagen in haat. En die liedjes zingen ook wel erg lekker mee, de boosheid die je voelt, de teleurstelling in de ander, de opgekropte frustraties. Boem, allemaal er uit in een liedje.

Maar als het stof is neergedaald, wat blijft dan over? Welke gevoelens blijven zelfs jaren na dato hangen? Spijt? Schuld? Melancholie? Juist dat moment wordt maar zelden bezongen in de popmuziek. Gelukkig is er een liedje dat eigenlijk elke andere potentiële poging volledig overbodig maakt. Het moment van zelfreflectie, het zelf schuld hebben wordt prachtig bezongen door Eels-boegbeeld Mark Oliver Everett op het uit 2005 stammende I’m Going To Stop Prentending That I Didn’t Break Your Heart.

Het breekbare liedje speelt zich jaren na het stuklopen van een relatie af en de hoofdpersoon lijkt al die jaren later nog steeds kwaad. Hij heeft nog steeds ‘hard feelings’. Maar ditmaal vooral op zichzelf. Omdat hij zich realiseert de gevoelens van zijn ex nooit serieus genomen, of zelfs genegeerd, te hebben. I didn’t mean to hurt you, I didn’t know what I was doing, zingt Everett en het gaat door merg en been. But I know what I’ve done… De originele versie op Blinking Lights And Other Revelations is al een aangrijpend geheel. Het is echter vooral de liveversie op de Live At Town Hall-cd die – met de loodzware strijkersbegeleiding en de in het begin van deze uitvoering prominent aanwezige, bitterzoet huilende zingende zaag – er knap hard in hakt.

Keuze Robin Wollenberg: Soko – I’ll Kill Her (2007)

If I find her, I swear, I swear…

Break-up, the hard way! Tsja… dan ga je toch even in je geheugen graven. “Heb ik niet iemand heel erg gekwetst?”, “Kan er iemand aanstoot aan nemen?”, “Zijn er nog rekeningen die ik moet vereffenen?”. Dat soort vragen schieten toch het eerst door mijn hoofd. Hoewel ik zeker ook de nodige fouten heb gemaakt (en misschien ook nog wel ga maken), kan ik met een gerust hart het nummer I’ll Kill Her van Soko aanvoeren in de deze battle. Ik denk niet dat ik nu persoonsbescherming nodig ga hebben.

Alleen al vanwege het prachtige Franse accent trekt dit nummer direct je aandacht, om daarbij nog maar te zwijgen over de titel I’ll Kill Her. Het is duidelijk, d’r hart is gebroken en ze zint op wraak. Niet op de man in kwestie, maar de vrouw die haar liefje heeft afgepakt. Als je de tekst overigens goed beluistert, zou het hier ook zomaar over een onbeantwoorde liefde kunnen gaan of een geval van stalking. De uitkomst blijft hetzelfde… I’ll kill her!

De oorsprong  van het nummer is ook wel erg opmerkelijk. Soko begon haar carrière als actrice en zette dit nummer in 2006 op haar MySpace pagina. Het verspreidde zich snel op internet en werd daarna in sommige landen een hit. Ik weet dat het in Nederlandse top 40 heeft gestaan, maar kan de hoogste notering niet achterhalen. Het klinkt zo lief en schattig, maar ondertussen… zwaar ondergewaardeerd.