Glenn Campbell – Wichita Lineman/I’m Not Gonna Miss You/A Better Place


Glenn Campbell – Wichita Lineman/I’m Not Gonna Miss You/A Better Place

Het zal circa 3 jaar geleden geweest zijn dat ik een documentaire over Glenn Campbell zag. Wat mij het meeste opviel was hoe recalcitrant hij was. Man, wat was hij dwars en bijna onmogelijk om mee te leven. De gevolgen van alzheimer. Ik had medelijden met zijn vrouw, Kimberley, die hij in 1981 tijdens een ‘blind date’ leerde kennen. Er waren tevens opnamen van zijn Farewell Tour in 2012 en het kwam niet zelden voor dat hij niet wist waar hij was of de woorden van een liedje niet wist te herinneren en het publiek of de band om hulp vroeg. Begin 2011 was bij hem de ziekte geconstateerd; een aandoening van de hersenen waarbij bepaalde hersencellen in versneld tempo verouderen of aangetast worden, kleiner worden en uiteindelijk verloren gaan. Het is niet uit te sluiten dat zijn cocaïnegebruik en alcoholverslaving bijgedragen hebben aan de ziekte.

Glenn Campbell bracht sinds 1961 platen uit, maar In het begin van zijn carrière was hij voornamelijk sessiemuzikant vanwege zijn geweldige gitaarspel. Veel minder bekend is dat hij in 1964 met musici als Pat en Lolly Vasquez (later Redbone) en David Gates (later Bread) onder de naam The Darts een album met surfmuziek opgenomen heeft: Hollywood Drag met onder andere Alky Burner. Een verzameling van Hot Rod-liedjes en met geluiden van racende auto’s. De definitieve doorbraak kwam in 1967 met By The Time I Get To Phoenix. Een klassieker gecomponeerd door Jimmy Webb. Gezamenlijk zouden ze nog vele hits scoren, waaronder Galveston, Honey Come Back, Light Years, Still Within the Sound of My Voice en Wichita Lineman.

Zijn allerlaatste opname is I’m Not Gonna Miss You uit 2014; een lied dat op de soundtrack van de documentaire I’ll Be Me staat; een film die volledig over de diagnose van alzheimer en zijn laatste toernee gaat. Glenn Campbell was doodmoe van alle mensen die vragen stelde over zijn ziekte. I don’t know what everybody’s worried about. It’s not like I’m going to miss anyone, anyway. Het lied won een Grammy voor beste Country-lied.

In Nederland had Campbell pas in 1975 een hit met Rhinestone Cowboy gevolgd door Southern Nights. Hij heeft 20 Top 40 hitsen meer dan 50 miljoen platen wereldwijd verkocht, alsmede de trotse bezitter van acht Grammies.

Hij is altijd platen blijven uitbrengen, maar sinds de tachtiger jaren met soms slechts marginaal succes. Tot in de nieuwe eeuw, want net als Johnny Cash en Neil Diamond was er hernieuwde interesse in zijn muziek met als absolute hoogtepunt Ghost On Canvas. Het openingsnummer is A Better Place, waarin hij terug kijkt op zijn leven en carrière. Tevens is het een persoonlijke boodschap aan zijn vrouw: My love goes out to Kim, my amazing grace. You’ve been by my side through these changing times, and it means the world to me.

Campbell stierf gisteren, maar laat een fantastisch oeuvre na. Tijd voor een herwaardering.

 
 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *