Ondergewaardeerde Liedjes


Pinkpop 2016-battle

Pinkpop heeft in de loop der jaren heel wat legendarische momentjes voorbij zien komen. Als je het aan Jan Smeets vraagt, dan was het feit dat Mick Jagger ooit net niet optrad het meest memorabel. Wij houden het toch liever bij de stagedive van Eddie, de pogostick van Hallo Venray of de onweersbui tijdens Arcade Fire twee jaar geleden.

Dat het maar weer een toffe editie mag worden. Wij zetten alvast de meest ondergewaardeerde liedjes op een rij die je dit weekend misschien wel gaat horen, maar waarschijnlijk ook niet.

Keuze Ronald Eikelenboom: Doe Maar – Het Leven Gaat Door, Er Verandert Niks (1979)

Geschikt voor iedereen van 8 tot 88 jaar

Voor de derde keer in hun carrière staat Doe Maar op Pinkpop. De eerste keer in 1982 als openingsact, de tweede keer een jaar later als afsluitende act. Met name die laatste keer was geen onverdeeld succes. Na vijf nummers kreeg Henny Vrienten een appel in zijn gezicht gegooid; het Pinkpop publiek bestond niet louter uit flauwvallende meisjes.

Voor deze editie heeft Henny Vrienten al aangekondigd om zich een uur of drie kwartier te beperken tot de highlights. Pinkpop als greatest hits show. Een optreden met het leeftijdsadvies van een bordspel: geschikt voor iedereen van 8 tot 88 jaar.

Hoe anders nog klinkt Doe Maar op hun debuutelpee. Piet Dekker zingt en bast, en Carel Copier drumt. Er klinkt calypso in het openingsnummer Anita, Wees Niet Bang Voor Mijn Lul klinkt als Normaal zonder dialect en de Indonesische roots van Ernst Jansz klinken in meerdere nummers sterk door. En dan mijn keuze: Het Leven Gaat Door, Er Veranderd Niks begint als een liedje van Neerlands Hoop, terwijl in het tweede deel het latere Doe Maar doorschemert: de reggae waar de band bekend mee zou worden.

Keuze Martijn Janssen: Red Hot Chili Peppers – Throw Away Your Television (2002)

Smerig als modder

De Red Hot Chili Peppers zijn natuurlijk geen kleine band. Dat ben je nooit als je een headliner bent op Pinkpop. Maar ik vraag me soms wel af waar het grote succes van de Peppers nu vandaan komt. Ja, Blood Sugar Sex Magik was hun grote doorbraak en Under The Bridge heeft universele bekendheid. En de singles van hun comeback album Californication zijn ook nog steeds overal te horen. Maar daarnaast?
Ik heb de indruk dat de carrière van de Peppers de hele tijd op en neer golft. Naast een paar toppen waarbij ze de hele wereld lijken te veroveren zijn zeker net zo veel dalen waar een album voorbij lijkt te gaan. Niet dat het dan verschrikkelijke missers zijn, ze lijken gewoon niet massaal opgepikt te worden.

Throw Away Your Television is een nummer van zo’n album. Wie herinnert zich By The Way nog, naast wellicht de video’s voor de titeltrack en het briljante Can’t Stop (al eens eerder op deze site in het voetlicht geplaatst)? OK, het album is zo’n vier nummers te lang, maar bevat genoeg liedjes van hoog niveau. In dit geval een lekker smerige mix van funky basgitaar en John Frusciante die zich halverwege het nummer lekker laat uitleven op de gitaar. Qua tekst is er geen touw aan vast te knopen, al is de titel natuurlijk een goede suggestie.
Een verdere analyse is eigenlijk niet nodig. Dit nummer hoort thuis op een festivalweide. Het liefst tijdens of net na een goede regenbui. Zodat iedereen net zo smerig wordt van de modder als van de funk. Ideaal voor Pinkpop dus!

In de geest van de titel van het nummer geen bewegende beelden deze keer.

Keuze Bob Jongeneel: Red Hot Chili Peppers – Wet Sand (2006)

Een welkome afwisseling

Het album Stadium Arcadium van de Peppers werd lovend binnengehaald, hits als  Dani California, Hump de Bump en vooral het magistrale Snow. Echter, persoonlijk was Wet Sand één van de schitterendste nummers van dit album.

Wet Sand is een epistel over liefde, zoals de Peppers die er af en toe tussen hebben zitten. Muzikaal is dit nummer zeer sterk opgebouwd. Het blijft rustig en het komt tot een emotionele en heerlijke climax. Een aantal schitterende gitaar riffs, uberhaupt is de gitaar oorstrelend in Wet Sand.

Helaas werd het nummer nooit op single uitgebracht, en is het bij het grote publiek helaas een stuk minder populair dan bij mijzelf en vele Peppers-fans. Live is het altijd een succes. Het nummer past goed in de Peppers-traditie om naast de wat hardere punkachtige rock nummers ook af en toe een zwoel en soepel nummertje er tussendoor te gooien. Een meer dan welkome afwisseling vaak, voor de wat meer allround muziekliefhebber. Ook een voorbeeld op dit album hiervan is het klassenummer Hard To Concentrate.

Ik zou het erg mooi vinden als ze hem daadwerkelijk ook gaan spelen op Pinkpop. Lekker weer, biertje in de hand. Dit lied steekt zo lekker af tegen al het geweld van bijvoorbeeld By The Way. Dat moet helemaal goed komen!

Keuze Richard Rombouts: Gary Clark Jr. – Numb & When My Train Pulls In (2012)

Reïncarnatie?

Toen de line-up van Pinkpop bekend was moest ik eerst even hardgrondig vloeken. vier bands die ik graag wilde zien en allen op verschillende dagen. Ja, ik kan rekenen: Pinkpop kent maar drie festivaldagen, maar Rammstein en Halestorm zijn op dezelfde dag en net geen argument om te gaan. Goed, maar voor mij geen magneet. Wie wel? Paul McCartney en Gary Clark Jr.

Sir Paul is terecht niet ondergewaardeerd, maar Gary Clark Jr. is in Nederland nog redelijk onbekend. En dat is onbegrijpelijk. Ok, hij leunt nogal op de blues, maar ik acht hem heel dicht in de buurt van Jimi Hendrix qua stijl en geluid. Kijk, dan krijgt blues een andere dimensie.

Clark trad al in zijn vroege jeugd op en in 2001 (op 17-jarige leeftijd) had hij al meerdere Austin Music Awards op zijn naam staan. In 2004 kwam zijn eerste album uit; zowel deze als zijn tweede waren geen succes tot hij een uitnodiging van Eric Clapton kreeg voor het Crossroads Guitar Festival 2010.

Yeah, I was nervous. It was the most people I’ve played in front of. All of these famous guitar guys are going to be within earshot of what I’m doing. So leading up to the gig was torture for me. But, once I finally got up there and did it, it was an amazing moment. I kind of kept to myself. I felt like a new kid at school. Like, on day one, I’m supposed to be here, but I don’t really think I quite fit in.

En toen werd alles anders. Zijn optreden zorgde ervoor dat het publiek interesse kreeg in zijn muziek. Rolling Stone noemde hem in April 2011 Best Young Gun, en in 2012 kwam Black And Blu uit, die hem in één klap internationale bekendheid gaf. Het gehele album is van topkwaliteit, maar er springen twee nummers uit: Numb en When My Train Pulls In. Zo goed, dat beiden gewoon gehoord dienen te worden. De eerste omdat het een fantastisch huwelijk is tussen grunge en blues, en de tweede omdat het een sterke gelijkenis toont met Hendrix’ Hear My Train A Comin’. Ongelofelijk sterk gitaarwerk. Hendrix waardig.

Ik vraag me af…..

Keuze Freek Janssen: Nothing But Thieves – Lover Please Stay (2013)

Ik gun het Pinkpop dat de Buckley-dieven deze spelen

Geen twijfel over mogelijk dit keer. Als ik naar Pinkpop zou gaan dit jaar, zou er één liedje zijn waar ik reikhalzend naar uit zou kijken.

Of Nothing But Thieves echte dieven zijn, dat zou ik niet durven zeggen. Ze hebben wel heel veel naar Jeff Buckley geluisterd. Lover, Please Stay had niet misstaan op het nooit verschenen tweede album van Buckley, net als veel andere liedjes van deze band, trouwens.

En dan deze live-uitvoering. Ik gun het de bezoekers van Pinkpop dat ze deze spelen komend weekend.

Keuze Edgar Kruize: Harts – Red & Blue (2014)

Nog meer reïncarnatie?

Ach ja, die geest van Jimi, die tiert welig rond. Als je denkt dat Gary Clark Jr. de enige is, heb je de gitaar van Harts nog niet gehoord. Het Australische wonderkind is echter begeesterd door nog veel meer invloeden uit de popmuziek en glijdt net zo makkelijk van gladde soul en funk (hitje Lovers In Bloom) naar bonkige rock (When A Man’s A Fool). Zijn debuut Daydreamer uit 2014 is er dan ook eentje om vooral veel ontzag voor te hebben. Je hoort dat hier een talent aan het werk is die best heel erg groot kan gaan worden. Als hij zijn juiste stem vindt, want juist dat ‘eigen’ is er nog net niet. Met de nadruk op ‘nog’, want dit multi-talentje dat al zijn instrumenten op zijn werk zelf inspeelt heeft bouwjaar 1992. Dus de in India als Darren Hart geboren muzikant heeft nog alle tijd om zich verder te ontwikkelen en dat zal ongetwijfeld goed gaan komen.

Bij leven en welzijn viel het oog van Prince al op de piepjonge muzikant en Prince stelde enkele jaren terug al ‘He reminds me of how I was at that age‘. Sinds Prince is heengegaan ben ik als grote fan overdreven sentimenteel over alles waar s’ mans stempel op zit, dus vandaar dat ik Harts vandaag inbreng in de battle. Met het nummer wat Prince’s favoriet was. Niet de studioversie, maar een radiosessie die de kracht van Harts als ‘one man band’ (inclusief de solo’s die een Jimi-reïncarnatie doen vermoeden) laat zien en horen. Zondag staat hij op Pinkpop op de Brand Bier Stage, maar hij is de hele week in Nederland. Dinsdag in De Melkweg in Amsterdam, donderdag poppodium Merleyn in Nijmegen. De entree is nog gratis ook voor beide shows, dus wat let je?

Keuze Danny den Boef: Years & Years – Eyes Shut (2015)

Oergedreven vrolijkheid

Naar aanloop van deze gezellig roze gekleurde Pinkpop-battle, bevond ik me eerlijk gezegd een klein beetje in een tweesprong. Of eerder, een driesprong. M’n innerlijke zelf schreeuwde als eerste ingeving uiteraard direct PAUL MCCARTNEY!!, voor mij dé naam op het affiche. En dat affiche is dit jaar toch wel heel behoorlijk hoor.

Anyway, toen ik voorbij de eerste keuze-hysterie was, ging ik nog eens nadenken. Want eerlijk gezegd, McCartney lag natuurlijk wel een beetje voor de hand. Uiteindelijk wilde ik kiezen tussen Lionel Richie en (de immer briljante) Tom Odell. Maar toen viel mijn oog op één van de kleinere namen op de lijst. En de keuze was gemaakt; Years & Years.

Als er namelijk één band geweest is die mij het afgelopen jaar (en een beetje) ontzettend blij hebben gemaakt, dan is dat wel Years & Years. Instant happiness. Vanaf hun monsterhit King was ik direct verkocht. U kent hem natuurlijk. Zo niet, dan is de kans groot dat u de laatste anderhalf jaar in een sierlijke urn heeft gestaan, gecremeerd en wel.

King is zo’n zeldzaam nummer dat maar niet gaat vervelen. En dat dit reuze knap is, blijkt toch wel uit het feit dat het nummer op een gegeven moment op elk willekeurig station minimaal 127 keer per dag voorbijkwam. Dan kan het tamelijk snel gaan vervelen. Tot op de dag van vandaag is dat nog niet het geval. Het nummer roept bij mij een soort oergedreven vrolijkheid op dat ik ook bij bijvoorbeeld Let’s Dance van Bowie ervaar.

Wat. Een. Nummer.

Toch kies ik voor deze battle voor een onbekender nummer van hun debuutalbum Communion. Makkelijker gezegd dan gedaan, want dat hele album is een bescheiden meesterwerk. Ga het vooral eens luisteren. Ik kan het u aanraden. Hoe dan ook, ik kies voor het nummer Eyes Shut. De voornaamste reden is, omdat het – voor de mensen die niet zo bekend zijn met Years & Years – het volledige tegenovergestelde is van hit King. Eyes Shut is een rustig, kwetsbaar nummer waarin de unieke stem van de magnetiserende frontman Olly Alexander prachtig uitgelicht kan worden. Ook de teksten zijn schrijnend mooi. Het eerste couplet is gelijk raak met uiterste precisie.

Throw your heart to me
Let it fall and hit the ground
Let it go
Your timing was so wrong
I just want to be found

Prachtig. Het gaat nog even door. Het refrein is herkenbaar voor een ieder.

Well, nothing’s gonna hurt me with my eyes shut

Want zo is het. Soms wil je gewoon niets anders dan je ogen sluiten in de hoop dat alles om je heen vanzelf verdwijnt. Dat gevoel, dát komt zo binnen met dit nummer. Years & Years. Ik hou ontzettend veel van ze. Laten we hopen dat ze nog lang door zullen gaan zoals het afgelopen jaar. Laten we ook hopen dat ze op Pinkpop een mooie show weggeven. Helaas waren ze live namelijk niet altijd even goed.

Gelukkig hebben we altijd die debuutplaat nog. Hij ligt nog net niet onder m’n kussen.

Keuze Peter van Cappelle: Lianne La Havas – Never Get Enough (2015)

Meer dan een soulzangeres

Met twee sterke albums heeft Lianne La Havas inmiddels haar naam gevestigd. De 26-jarige Britse zangeres (geboren als dochter van een Griekse vader en een Jamaicaanse moeder) maakte in 2012 indruk met het debuutalbum Is Your Love Big Enough?, waarop een aantal zeer gevoelige nummers staan. Haar tweede album Blood, dat vorig jaar verscheen, was een gevarieerd album met o.a. reggae-invloeden, maar ook r&b, soul, en zelfs rock.

Vaak wordt Lianne La Havas onterecht in het hoekje van soul en jazz gestopt, terwijl ze eigenlijk veelzijdiger is dan dat. Dat bewees ze op Blood onder andere met het nummer Never Get Enough. Het meest experimentele nummer dat ze tot nu toe heeft opgenomen.

Het nummer begint nog als een rustige ballad. Totdat het refrein opeens een harde gitaar klinkt, en de stem van Lianne vervormd klinkt. Bijna Jack White-achtig. Ik zag haar vorig jaar live in TivoliVredenburg. Waarbij ze opeens in het refrein overschakelde door te zingen door een retro microfoon.

Het knappe van een optreden van Lianne La Havas is dat zij moeiteloos omschakelt van een gevoelige ballad als Lost And Found naar een uptempo song als Green & Gold, en vervolgens naar een ruig nummer als Never Get Enough. Mocht je op zaterdag aanwezig zijn op Pinkpop, en heb je haar nooit eerder live gezien, dan zou ik zeggen: Grijp je kans! Een optreden van Lianne La Havas is zeer de moeite waard.

 
 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *