Ondergewaardeerde Liedjes


Cock Robin – The Promise You Made

Van de scharrel van je beste vriend moet je afblijven. Een regel zo helder als het zeewater rond Guadeloupe. Ik kan me één avond herinneren waarop ik de grenzen van deze regel aftastte. Het gebeurde in de zomer van 1986, op de dansvloer van discotheek De Treemter in het Friese dorpje Grouw. Cock Robin’s The Promise You Made klonk luid in onze oren.

In het jaar dat Erik en ik een weekje zonder ouders op een Friese camping doorbrachten, was het liedje van Cock Robin niet van de radio te slaan. De eerste single van de begin jaren tachtig opgerichte band, The Promise You Made, trof de harten van Nederlandse en andere Europese tieners.

Espressoboontjesbruine ogen

Carmens ogen waren espressoboontjesbruin als die van Anna Lacazio, de smachtende vrouwenstem op The Promise You Made. Ze volgden me toen ik met haar vriendin Linda op de dansvloer van De Treemter stond te dansen. Carmen had positief gereageerd op Eriks uitnodiging, twee dansplaten geleden. Hij had het wél aangedurfd om de twee bij de bar aan te spreken. Onderweg van bar naar dansvloer meldde Erik dat ze, net als wij, zonder ouders op vakantie waren en dat ze een eigen kajuitboot in de haven hadden liggen.

Het gevoel dat Linda bij me opriep, herkende ik als het gevoel dat ik kreeg bij het in ontvangst nemen van een door mijn oma gebreide trui: doen of je het leuk vindt maar weten dat het nooit iets wordt. Terwijl ik Linda aanstaarde zag ik uit mijn ooghoek hoe Erik al dansend iets in Carmens oor fluisterde, met een straatlengte voorsprong de knapste van de twee.

Toen de Friese platenjockey de drietonige hum van Peter Kingsbery vol opendraaide, was het of hij tegelijkertijd een knop in mijn hoofd omzette. Tijdens de laatste ‘mmmm’ greep ik Carmens hand en trok haar zachtjes naar me toe. Ondertussen knipoogde ik naar Erik die richting Linda bewoog. Zo naast elkaar waren ze precies even lang, hij en Linda, een beter koppel.

We keken naar elkaar als giechelende kleuters

Wij waren ook een goed koppel. Met onze lijven dicht tegen elkaar gleden we over de vloer van De Treemter. We playbackten you’ll be there in my hour of need. You won’t turn me away, en keken naar elkaar als giechelende kleuters. Na het tweede refrein gebeurde er iets waar ik niet op had gerekend. Een directe order uit het dierlijke deel van mijn brein gaf me opdracht om Carmen op haar mond te zoenen. Haar tong zei ja.

Erik vond het ‘echt geen probleem’ dat ik Linda voor Carmen had verruild. Dat vertelde hij me op de vroege ochtend na onze korte logeerpartij in de kajuitboot van Carmen en Linda. Tijdens de wandeling naar de camping evalueerden we de gebeurtenissen van die avond. Aan zijn kant van de kajuit was die nacht méér gebeurd dan aan mijn kant.

Op de sweater die hij droeg wees hij een vlek aan als bewijsstuk. De sweater die hij van mij had geleend omdat hij die avond zijn jas was vergeten. Met die vlek in mijn favoriete sweater, die er in de wasmachine niet meer uitging, was de rekening vereffend. De hardnekkigheid van de vlek maakte dat ik voortaan verlost van enig schuldgevoel naar The Promise You Made kon luisteren. En mijmeren hoe mooi ze was.

Deze gastbijdrage van Iwan Oving is eerder verschenen op De beste voetballer van de wereld.

 
 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *